SJS Mere & G. Braschi, Subiaco verbinden België en Italië via Italink.be

Italink.be is de klinkende naam van het uitwisselingsproject tussen 5 de Moderne en een Italiaanse klas, nabij Rome. Via de Ecov-scholen kreeg onze klas begin november de schitterende kans om te corresponderen met enkele leeftijdsgenoten uit Italië. Vespa's, en pizza's lagen plots op ieders lippen.
En waarschijnlijk dachten de Italiaanse leerlingen uit Subiaco, 70 km ten oosten van Rome, meteen aan de bekende Belgische frietjes, ons bier en "Brussels".

Na heel wat heen en weer gemail kreeg ons project stilaan vorm. Ondertussen is ook de aanvraag voor subsidiëring door het ministerie van Onderwijs goedgekeurd. Binnen een vijftal weken zal ieder van ons een Ragazzo of een Ragazza mogen verwelkomen, de Italiaanse leerlingen logeren namelijk een hele week bij ons thuis. In die week bezoeken we onder andere Brussel, waar we het Europees Parlement gaan bekijken. In Gent maken we kennis met de toch wel grote Italiaanse gemeenschap. We worden ook ontvangen op het gemeentehuis door onze Italiaans sprekende burgemeester. Daarnaast zullen de Italiaanse leerlingen ook kennis maken met ons schoolsysteem en zullen we hen enkele woordjes Nederlands bijbrengen.
Op vrijdag 3 februari begint een initiatiecursus Italiaans, die zal worden gegeven door Gerda Vermeir. Iedereen is van harte welkom!

"Van onder de kerktoren komen." (K. Destoop)
Dit project levert ons niet alleen een mooie reis naar Italië op, we krijgen op deze manier ook voeling met Europa en we schaven onze taal- maar vooral onze sociale vaardigheden bij. In een tijd van racisme, zoals deze, moeten we leren openstaan voor andere culturen.

Mededeling

Beste Bezoekers!

Vanaf nu is er een nieuwe URL voor onze online internet krant.

www.dekletsmajoor.be

Zo hoeven jullie niet telkens die lange URL in te drukken.

Gedichtendag

Door Evi, Jasmien en Femke

Hoe laat je leerlingen op een creatieve manier kennis maken met gedichten? Door hen op Gedichtendag zelf gedichten te laten schrijven!

Op donderdag 26 januari werkten de leerlingen van de Sint- Jozefschool in Mere rond gedichtendag. Wij gingen een kijkje nemen in 1AM2, waar de leerlingen bijzonder mooie dingen maakten. De opdracht was om een gedicht voor iemand van de klas te schrijven en het op een originele manier vorm te geven.. Jordan Van Den Bremt, 12 jaar, kattenliefhebber, kreeg van een klasgenootje een doosje in de vorm van een kat met daarin een gedichtje over katten.

Karolien schreef een prachtig gedicht getiteld “leuk is raar”. In haar gedicht werd alles omgekeerd. Een oma werd 7, jijzelf werd 80. De lucht is groen en het gras is blauw,…



Vuur is koud en kletternat,

De zee is droog,

Een ballon die stijgt omlaag,

De lucht is lekker groen,

Het gras is toevallig blauw,

De kat die blaft de hele dag

En de hond die zegt ‘miauw’.



Raar is leuk, gewoon is zo saai,

Keer het om, geef de boel een draai

Raar is leuk, gewoon is zo saai



De zon is vierkant,

Een planeet is rond

Met koorts dan ben je beter

En ziek zijn is gezond

Jij wordt morgen tachtig

En je oma wordt zeven



Raar is leuk

Net als jij!



De leerlingen vonden het leuk om met gedichten te werken. Zij zouden er zelfs een heel jaar willen aan werken. Voor de leerkracht, mevrouw Raes, was 1 of 2 dagen al meer dan genoeg. De mooie dingen die ze te lezen kreeg, verrasten haar, zowel wat de vorm als wat de inhoud betreft. Ze vond het alleen een beetje spijtig dat de meeste gedichten van het internet kwamen, in plaats van uit een gedichtenbundel. Slechts enkelen schreven helemaal zelf een gedicht.

In de gangen van onze school hangen hier en daar korte poëtische zinnen. Als je al deze regels bij elkaar voegt, krijg je een mooi liefdesgedicht.

Zowel kinderen als leerkrachten houden van zo’n gedichtendag en kijken al vol spanning uit naar volgend jaar! Wie weet is er wel een echte dichter onder ons…

In het spoor van de 1212 rekening.

Iedereen herinnert zich nog levendig 26 december 2004 toen Azië overspoeld werd door een tsunami. Heel België toonde zijn medeleven en stortte massaal op de tsunami-rekening.
Toch vroegen we ons allemaal af, of ons geld werkelijk werd besteed aan de wederopbouw van het getroffen gebied.
Wij trokken er op uit en volgden het spoor van uw geld. Dit leidde ons tot bij Walter Cornelis, voormalig nationaal secretaris van de LBC-NVK (Landelijke Bedienden Centrale – Nationaal Verbond voor Kaderpersoneel n.v.d.r.). Hij startte het project non-profit voor Sri Lanka. Wij stelden hem enkele vragen over zichzelf en dit project.

Door Lore Ott, Chaja Jansegers, Charlotte Van Lierde
________________________________________________
Beschrijf jezelf in vijf woorden

Levenslustig, gedreven, hard werkend, gepassioneerd door de vakbond(lacht), ik hou me graag bezig met interessante dingen,ik ben niet gemaakt om in de zetel te zitten.

Nu je carrière als nationaal secretaris bij de christelijke vakbond (LBC-NVK) tot haar einde is gekomen heb je waarschijnlijk meer tijd voor jezelf en voor andere zaken. Waar ben je nu zo al mee bezig?

Begin dit jaar ben ik gaan samen zitten met de werkgevers en de vakbond om te zien of we iets konden doen voor de tsunamislachtoffers. Ik besloot zelf naar Sri Lanka te trekken om er met de mensen te praten. Over al mijn bevindingen schreef ik een rapport dat ik voorlegde aan de werkgevers en de vakbonden. We hebben dan een website gemaakt, om het personeel van de non- profit (personeel van de ziekenhuizen, bejaardentehuizen, gehandicapteninstellingen… n.v.d.r.) op te roepen om zich kandidaat te stellen om zes weken naar Sri Lanka te gaan om daar in die kampen de medische verzorging te gaan verlenen.

Was het jouw idee om dit project op poten te zetten? Zo ja hoelang liep je al rond met dit idee?

Het was niet alleen mijn idee. Bijvoorbeeld ook van directies en een aantal mensen die in de ziekenhuizen werken. Met deze mensen zijn we gaan samen zitten, en zo is het non-profit project tot stand gekomen.

Welke organisaties hebben je geholpen om dit project te realiseren?

De werkgevers van de ziekenhuizen, mijn vakbond, en Caritas International. Dit is een internationale beweging die wereldwijd actief is in crisishulp en ontwikkeling en ijvert voor een rechtvaardige en solidaire wereld.

Gaven zij ook de nodige financiële steun? Want dit project kost toch veel geld?

We hebben daar €60 000 voor moeten bij elkaar zoeken. Deze hebben we een stuk verkregen door de vakbond, en via de werkgevers. De overige
€ 50 000 kregen we van caritas international, dit geld komt van de 12.12-acties. Weet je dat nog?

Er werken veel verplegers en dokters mee aan dit project, hoe ben je bij hen terecht gekomen?

Wel, via die website, we hebben dus in alle ziekenhuizen, rusthuizen en gehandicaptentehuizen, pamfletten uitgedeeld. Hierin hadden we uitgeschreven wat we wilden doen, en dat ze meer info konden vinden op de website voor de non-profit voor Sri Lanka. In anderhalve week tijd hebben er zich meer dan 800 mensen kandidaat gesteld om deel uit te maken van dit project. Daarna hebben we uit die 800 kandidaten een selectie gemaakt van 60 mensen. Met die mensen hebben we drie dagen lang gesprekken gevoerd, en na die gesprekken hebben we een kleine dertigtal mensen geselecteerd die uiteindelijk zouden mogen vertrekken.

Ondertussen is het eerste team al terug aangekomen in België. Wat hebben zij daar juist gedaan in Sri Lanka?

Het eerste team verbleef in Matara district (in het zuidoosten van Sri Lanka) voor zes weken. In die zes weken hebben ze verschillende kampen, waar de mensen nog altijd in tenten,houten barakken en oude fabrieken leven, bezocht.
Ze zijn daar voornamelijk op consultatie geweest in de bejaarden- en gehandicaptentehuizen.

De taak van de dokters, verplegers en psychologen bestaat er dus uit de lokale bevolking fysieke en psychische steun te verlenen. Maar wat heb jij juist gedaan tijdens jouw verblijf daar?

Niets, (lacht) neen neen, Ik ben drie weken voor het eerste team vertrokken om alles te organiseren. Dit betekent, uitzoeken waar ze zouden kunnen wonen, gaan praten met de overheid in Matara om te kijken wat we allemaal zouden kunnen doen, en mogen doen. Dus een hele boel praktische dingen in orde gebracht.

Zijn er speciale gebeurtenissen of leuke anekdotes die jou zijn bijgebleven over Sri Lanka en de mensen daar?

Veel armoede, veel mensen die nog altijd geen huis hebben om in te wonen. Als je met de auto van Colombo (de hoofdstad n.v.d.r.) naar Matara rijd (160km) en je bent al 30km ver, dan beginnen al de verwoestingen, je ziet dus nog overal huizen die kapot zijn, en je ziet nog steeds niets van de heropbouw noch nieuwe woningen. We zijn ondertussen al 10 maanden verder, en er is nog steeds niets gebeurd. Maar ondanks dit alles is de bevolking zeer vriendelijk en gastvrij.


Hoelang loopt het project nog? Wat staat er nog op het programma in Sri Lanka?

Gans het project duurt zes maanden, het is begonnen op zes september, en loopt tot 21 februari 2006. Wat we daarna nog gaan doen in Sri Lanka, weten we nog niet. Dit hangt vooral af van de toestemming die we krijgen van de ministers hier in België om het personeel naar daar te laten gaan. Terwijl de verplegers in Sri Lanka zijn, worden hun lonen doorbetaald. Het is dus net alsof ze hier in België aan het werk zijn, hoewel dat niet zo is.

__________________________________
‘Ik ben niet gemaakt om in de zetel te zitten.’
__________________________________


We weten dus niet of we nog toestemming gaan krijgen om mensen naar daar te laten gaan. Bovendien zijn we ook aan het zoeken of er nog andere dingen kunnen gedaan worden, zo denken we er bijvoorbeeld aan om daar nog een verpleegsterschool te beginnen, omdat er zeer weinig verpleegkundigen zijn, en dat ze bovendien slecht opgeleid zijn. Er wordt zelfs aan gedacht om daar een ziekenhuis te bouwen. Maar dit zijn nog allemaal plannen waarvan we op dit ogenblik niet kunnen zeggen of het allemaal wel realistisch is.

Wat is het doel van dit project?

Om eerste hulp te verlenen aan de slachtoffers van de tsunami.

En enkel dit of…?

Wel met die instelling zijn we inderdaad naar Sri Lanka getrokken, maar ondertussen proberen we ook verder te gaan dan enkel eerste hulp te verlenen.

Wanneer is voor jou persoonlijk het project volledig geslaagd?

Dat is nu al geslaagd. Als ik de mensen van het team, dat vorige week terug gekomen is, hoor vertellen, dan zijn die heel tevreden van wat ze daar kunnen doen hebben. Maar ik hoor dus ook van mijn contacten in Matara, dat de bevolking zeer tevreden is dat wij daar komen helpen.

Nog geen plannen gemaakt om je memoires te bundelen in een boek?
Waarom zou ik memoires schrijven, ik heb niets te vertellen (lacht). Neen, dat is voor niets nodig.


We kunnen met zekerheid stellen dat uw geld besteedt wordt aan de wederopbouw van de getroffen gebieden en aan de gezondheidszorg voor de plaatselijke bevolking. Bij deze doet meneer Cornelis dan opnieuw een oproep aan allen die hen willen blijven steunen zodat zij dit project kunnen verder zetten.

Leerlingen verkoop in business

Donderdag namiddag, we gaan binnen in het winkeltje Smiksmak net naast één van onze schoolpoorten. Het is een klein maar gezellig winkeltje. Maar het is vooral het project van de laatstejaars in de richting verkoop. Met een glimlach worden we verwelkomd. Met een interview hadden ze helemaal geen probleem.

Heel enthousiast praten de leerlingen over hun ‘leerbedrijf’. Dit is een eigen zaak die Sarah, Evi, Leen, Jürgen, Lindsey, Kelly en Carla van 7WE mochten oprichten in samenwerking met UNIZO. In het begin van het schooljaar mochten ze allemaal beslissen welke producten ze wilden verkopen. Eerst waren ze van plan om geschenkartikelen te verkopen, maar uiteindelijk kozen ze toch voor allerlei koekjes en koffie en dergelijke. Dit was strategisch gezien een beter product om te verkopen. “Als we op het eind van het jaar nog overschotten hebben eet Jürgen die wel op,” wordt er in de klas gelachen. Inderdaad, in de klas, want net achter het winkeltje wordt er ook les gegeven. Telkens er een klant binnenkomt, gaat een leerling deze vriendelijk bedienen.

De leerlingen ervaren zo hoe het is om een winkel te beheren. Het enige wat ze volgens hen hierbij niet leren is waar en hoe ze vergunningen moeten aanvragen. Ze zien het wel zitten om zelf hun winkel te openen, nadat ze wat ervaring hebben opgedaan als verkoper.

Na het interview kopen we nog even koekjes die ons natuurlijk smaken.

Smiksmak info

Op dezelfde manier hebben leerlingen van 5 verkoop dit jaar ook al een week hun eigen winkeltje open gehouden. Zij verkochten kaarsen en cadeautjes. De zaken gingen goed, al waren het vooral meisjes en leerkrachten die ze over de vloer kregen. In tegenstelling tot Smiksmak duurt dit project geen heel jaar. Toch is het een goede voorbereiding voor wanneer deze leerlingen hun laatste jaar in Mere doen en ook zij de kans krijgen om een leerbedrijf te openen.

20 jaar geleden sloegen zij voor de laatste keer toe in de Delhaize te Aalst.

De Bende van Nijvel: seriemoordenaar, reus en de oude man


9 november 1985, omstreeks 19u45 zaterdag verliet een rijkswachtploeg in een kleine patrouillewagen de parking aan de achterzijde van het Delhaize-warenhuis te Aalst. De rijkswachters waren op weg naar de Delhaize-ingang aan de voorzijde en dienden daarna een patrouille uit te voeren vooraleer terug te keren naar de parking. Van die afwezigheid van de rijkswacht maakten ten minste drie gangsters gebruik om het warenhuis binnen te lopen. Enkele minuten later verlieten ze de Delhaize met een buit van ongeveer €5000, hierbij vielen acht doden, twee zwaargewonden en zes lichtgewonden. Het onderzoeksdossier dat ondertussen al meer dan 1 miljoen bladzijden telt, leverde tot op heden niets concreet op.

Chaja Jansegers, Charlotte Van Lierde

9november 2005
________________________________________________________________

Vele vragen omtrent de zaak blijven nog steeds onopgelost, velen durven zelfs te beweren dat het onderzoek een echte flop is. Nu nog blijven de speurders doorgaan met hun onderzoek, ook al weten ze dat de kans om het mysterie achter de Bende van Nijvel te ontrafelen steeds kleiner wordt. Wat men wel denkt te weten is waarom er een einde is gekomen aan de overvallen. De leider van de bende, de seriemoordenaar, zou tijdens de overval in de Delhaize te Aalst gewond geraakt zijn. Deze verwonding zou hem fataal geweest zijn. Na zijn dood zouden zijn twee kompanen ,,de oude man'' en ,,Reus'', ermee gestopt zijn. De speurders vermoeden dat ,,de oude man'' en ,,Reus'' hun kompaan begroeven in het Bois de la Houssière . Daar gingen de onderzoekers vorig jaar op zoek naar het lichaam van de seriemoordenaar. De zoektocht leverde niets op, tenzij een paar kogelhulzen, een horloge en een jas. Op geen van die zaken werd echter DNA teruggevonden.

Sabotage van het onderzoek wordt zeker niet uitgesloten, als ze weten wie het onderzoek saboteerde en waarom, komen ze misschien dichter bij de doders. Tot nu toe is geen enkel verband gevonden om iemand in beschuldiging te stellen. Er is wel gezocht naar een link met toenmalige criminele bendes zoals de bende van de Borains,… maar dit alles zonder resultaat.
De nabestaanden van de slachtoffers waren altijd vragende partij om het onderzoek voort te zetten maar daar komt stilaan verandering in. Steeds meer familieleden denken dat er sneller schot in de zaak zal komen als het onderzoek wordt afgerond. Ze denken dat privé-onderzoeken meer zullen opleveren, en zijn grote voorstanders om het dossier aan de media te geven.

Europees succes voor leerkracht M.O.?

Voor de module pers ondervroegen wij meneer Keleman, leerkracht Muzikale Opvoeding en geschiedenis op onze school. Wij kwamen zo een en ander te weten over zijn muzikale geschiedenis. Het interview bevat onder andere hoe hij in heavy metal groepen zoals Sengir en Manic Movement terecht kwam, een Europese tournee maakte en waarom hij zijn mogelijk toekomstig succes opgaf om leerkracht te worden…
Nu is hij leerkracht op onze school, en denkt met gemengde gevoelens terug aan zijn muzikaal verleden…

“Kurt ‘Klawitza’ Keleman”

Na veel onderzoek hebben wij ontdekt dat u 'Klawitza' speler was bij Sengir. Wat houdt dit precies in?

Kurt: Klawitza is Pools voor klavier, dus alles met het klavier bespeelde ik daar. Meestal Keyboard, en soms ook klassiek orgel. Sengir is eigenlijk een Gothic-Metal groep, en die muziek wordt, o.a. door keyboard, sfeervol begeleid. Dat wordt vaak door het keyboard gedaan, en dit was dan ook mijn taak bij Sengir.


“De liefde was al vooraf aanwezig”

Heeft u daar een speciale opleiding voor moeten volgen, voor keyboard en het orgel?

Kurt: Ik heb een tijdje privéles gevolgd voor klassiek orgel, en dan ben ik gewoon in groepjes gaan spelen. Maar mijn normale studies leden erg onder het spelen in die groepen. Later heb ik dan gekozen om toch een serieuze opleiding muziek te volgen want de liefde voor muziek was zeker al aanwezig. En dan ben ik dus regentaat muziek gaan studeren.

U was bij Sengir actief, waren er nog andere groepen?

Kurt: Ja, ik heb lang bij Manic Movement gespeeld. Nu niet meer, ons stopjaar was 1999. Maar ik ben daar in moeilijke omstandigheden vertrokken, er was ruzie in de groep, en daardoor kan het zijn dat u daar niet veel informatie over vindt.

Kan u even kort het ontstaan van Sengir omschrijven?

Kurt: Sengir is ontstaan in Lede. Oorspronkelijk was het een doom- darkmetalband met heel zware muziek. Maar op dat moment maakte ik nog geen deel uit van Sengir, want ik hoor dat zelf niet zo graag. Ik hou meer van melodische muziek.
Ze hebben een aantal jaren gewoon geoefend, toen ze ongeveer jullie leeftijd hadden. Gewoon voor het plezier, maar later bleek dat er toch wel enig talent aanwezig was.
Op dat moment zat ik bij Manic Movement, die toen een redelijk gevestigde waarde waren in de Belgische metalwereld, wat dat dan ook mag betekenen (lacht). Na meningsverschillen met een van de groepsleden heb ik de band verlaten.
Ik vond Manic Movement echt een muziekfabriek, totaal niet leuk meer om op die manier te werken en ik wou dus veel liever bij Sengir spelen. Vooral ook omdat ik de zangeres heel aantrekkelijk vond (lacht).

Hoeveel leden zaten er zoal in een groep?

Kurt: Toen waren wij met, een bassist, drummer, keyboard, ik dus, zangeres en twee gitaristen. Dus als ik goed tel… 6 man.

Hoe bent u juist bij Sengir terechtgekomen?

Kurt: Toen ik bij Manic Movement speelde, hebben we een keer opgetreden op Indorock. Dit is een vrij groot festival, in de buurt van Zottegem. Dat was heel leuk, omdat er veel groepen speelden waar ik enorm naar opkeek. Zoals Within Temptation en Golden Earring. Toen waren ook wij, de muzikanten van Sengir, backstage gevraagd. Daar hebben we contacten gelegd, groep per groep, zodat we eventueel voorprogramma’s zouden kunnen verzorgen. Toen heb ik ook Jan Samson, de toenmalige drummer van Sengir, leren kennen. Hij nodigde mij iets later uit om bij Sengir te komen spelen.


Bestaan die groepen vandaag de dag nog?

Kurt: Sengir was veruit de minst talentvolle op dat ogenblik, maar ze hadden wel een zeer goede zangeres (glundert). Zang is zeer belangrijk voor een groep. Je moet uitstraling hebben, kijk maar naar Sharon van Within Temptation. Dus dacht ik dat daar toch wel meer potentieel inzat, wat daarna is gebleken. Ze spelen nu in Londen. Ze zijn internationaal wel een beetje bekend, vooral in de Underground metal scene zijn ze aan het doorbreken. Ze geven ook grote optredens in Vorst Nationaal, die er best wel mogen wezen.
Manic movement waren in de periode dat ik er bijzat wel redelijk bekend, ze speelden bijvoorbeeld veel op Studiobrussel. Ook hebben ze al veel opgetreden in voorprogramma’s, van bijvoorbeeld Machinehead, ook in Vorst Nationaal en op Graspop, toch vrij grote festivals. Ze hebben ook een Europese tour gedaan in die periode, van in Oostenrijk tot in Denemarken ongeveer.

Was u toen ook actief bij Manic Movement?

Kurt: Ja, ik ben dan ook mee gegaan.

Dus u hebt toch wel Europees Succes gekend?

Kurt: Hmm, succes zou ik het niet echt noemen, wij waren een voorprogramma van de bekendere groepen. Dat was toen in Moonspell, een vrij bekende Portugese groep in die tijd. Wij speelden een half uur à drie kwartier en daarna kwam dan de grote groep. Die speelden een set van anderhalf tot 2 uur.


Had u dan vaak last van bijvoorbeeld wild schreeuwende fans?

Kurt: Neen, dat gebeurt niet zo vaak bij Metal groepen, ze houden wel van de muziek maar minder van de personen, die idolisering is niet zo sterk aanwezig. Misschien wel bij de heel grote groepen, maar bij ons was dat niet.

Wanneer bent u dan juist met Sengir gestopt?

Kurt: Toen had ik een beetje persoonlijke problemen, ik lag een beetje in de clinch met mijn ouders. Ze zagen in mij altijd een beloftevolle student, en plots zagen ze mij een volledig ander pad kiezen. Ik studeerde vroeger Economie-Wiskunde en was een vrij goede student. Ik had zeker de mogelijkheden om eventueel verder te studeren.
Maar ik heb, toen ik ongeveer 16 was, het andere pad gekozen. Toen ik 20 – 21 was, vond ik muziek nog wel heel leuk, maar het ‘zweverige’ ging weg. Ik werd veel realistischer en als ik dan naar te toekomst keek, kreeg ik wel zoiets van: beter toch voor mijn studies kiezen.
Ik ben toen beginnen nadenken of ik muziek met studies kon combineren en wat ik wou doen in die richting. Ik heb dan maar besloten om mij te concentreren op mijn studies en niet meer elke week een aantal keer te gaan repeteren.

Die studies van muziek, bent u daar nog mee bezig buiten uw job als M.O. leerkracht?

Kurt: Dit jaar niet meer, maar vorig jaar heb ik een aantal mensen begeleid. Onder andere Max van eurosong for kids, die trouwens tweede is geworden. Dat vond ik heel tof om te doen. Zijn nummer “voor eeuwig” hebben we samen zo een beetje ineengeflanst.
Soms schrijf ik ook muziek voor andere mensen, bijvoorbeeld voor kortfilms.
Dan was er ook nog een project met Hugo Tangen, een vrij bekende kunstschilder, we proberen nu een kunstzinnig project op touw te zetten maar eerder als hobby.

Als u andere projecten doet, is dat dan alleen of met meerdere mensen?

Kurt: Ik werkte toen als zelfstandige in bijberoep, toen gaf ik hier ook les en elke woensdagnamiddag had ik dan 2 uur om aan die projecten te werken. Toen ging ik naar Ternat, naar een pop en rock school waar vrij veel bekende mensen lesgeven onder andere: Ronny Mosuse heeft daar les gegeven. Ik kreeg ook die kans en nam die met beide handen aan. Maar dat bleek dan alles samen wel heel druk te zijn.

Kunt u uw werk combineren met uw muziekprojecten en uw toekomstig vaderschap?

Kurt: Ik denk het niet, dat is een keuze die ik heb gemaakt. Het vaderschap lijkt mij veel mooier dan een eventuele muziekcarrière. Maar wie weet kan ik daar ooit wel nog iets bereiken, maar ik vind zelf dat ik nu moet zorgen dat er een vast maandloon is.Dat er brood op de plank komt. En dan kies ik liever voor een stabiele job. En heb ik veel geluk dat ik hier mag werken.

Dus een mogelijke toekomst in de muziekwereld sluit u toch wel uit?

Kurt: Uitsluiten niet volledig, dat is een droom die je niet mag opgeven. Want het is te mooi om op te geven. Dromen is een deel van het leven, maar voor 90% is dat denk ik niet meer haalbaar. Misschien omdat ik ook niet meer zo gemotiveerd ben als vroeger.

Denkt u dat er een kans zou bestaan dat, eventueel via u, Sengir eens bij ons zou kunnen komen optreden?

Kurt: Dat kan wel ja, dat kan ik regelen, als dat met de directie bespreekbaar is. Ik zie Ellen (zangeres van Sengir, red.) nog regelmatig, dus dat kan wel geregeld worden (lacht)

We zullen dit eens voorstellen aan de directie, bedankt voor dit interview.


door: Jorien, Steffi, Jean (5ECMT)