De Kletsmajoor

Wetenschapsdag 5MWE

noreply@blogger.com (katleen) — Thu, 26 Oct 2006 13:29:00 +0000

In het kader van de wetenschapsweek zijn wij naar de Plantijnhogeschool in Antwerpen geweest. Daar hebben wij, met behulp van 2 studenten, verscheidene cosmeticaproducten gemaakt: body milk, shampoo, gel, nagellakremover, handcrème, …
Zodra we onze labojas aanhadden, voelden we ons echte wetenschappers. De bereiding van de producten was heel leerrijk en interessant. De producten die we zelf gemaakt hebben, kregen we mee naar huis. De wetenschapsdag was voor ons een unieke belevenis!

Vincent Van Driessche en Sara Coppin (5MWE)

Lordi zei Halleluja, Europa zei Amen.

noreply@blogger.com (Jorien) — Wed, 24 May 2006 18:49:00 +0000

Hard Rock Eurosongfestival, Halleluja.

Vorige week donderdag werd de halve finale van het Eurosongfestival gehouden. Kate Ryan deed hieraan ook mee. Haar optreden was niet zo geslaagd, en ze vergat haar beroemde kniezwengel. Ze werd uitgeschakeld in deze halve finale. Toch haalde ze de 12de plaats, maar slechts 10 landen mochten doorgaan naar de finale.

De volgende dag op de radio was haar ongenoegen hierover al te horen. Ze vertelde de vroege luisteraars dat ze de vorige dag wel een traantje gelaten had, en dat ze het allemaal maar opgezet spel vond aangezien 'de winners' en 'de beesten’ wel doorgegaan waren naar de finale. Ze vertelde ook dat ze vond dat het een samenspanning was van de Slavische landen. Na dit alles besluit ze toch dat ze een goede verliezer is.

Zaterdag 20 Mei werd de Eurovisiesongfestival finale gehouden. Zonder onze Kate Ryan dus. Voor sommigen was dit al genoeg om niet te kijken. Erg jammer, want ze hebben veel spektakel gemist.

Naast de vele Eurosong-achtige nummers, die als een waas zijn voorbijgegaan en van wie niemand meer weet wat van welk land was, staken er toch drie landen uit; Litouwen, Finland en Bosnië.

De Litouwers stuurden een groep bekenden die hun handen in elkaar hadden geslagen, en brachten “We Are The Winners Of Eurovision”. Het was duidelijk dat ze aan het spotten waren met ESF, maar het viel wel op. Een andere act die zeker opviel, was Finland. Deze hard rockers, verkleed in horrorkostuums met maskers en al, lieten ons genieten van het nummer “Hard Rock Halleluja”. Erg schokkend na al die popnummers die we gewoon zijn te horen in het ESF. Ook Bosnië had een mooie act, niet door de act zelf, maar door de schoonheid en zachtheid van het nummer.

Na de waas van verschillende optredens, moest er gestemd worden. Dit blijkt toch zeer veel gedaan te zijn.

De stemmen werden uitgebracht, en toen ons land zijn stemmen moest verkondigen, hield de presentatrice, Yasmin, een kaartje op met daarop ‘We <3 Kate Ryan”. De reacties hierover zijn verdeeld; de ene vindt het laag, de andere gewaagd.

De top drie werd al snel duidelijk. Finland stond al meteen op de eerste plaats, Rusland op de tweede, en Bosnië op de derde. De twee laatsten wisselden wel eens van plaats, maar voor de rest was er niet veel spannends aan (tenzij voor de die hard fans). Finland won dus. En schreef meteen ook geschiedenis; ze hadden voordien nog nooit gewonnen, en nog nooit heeft een rock groep Eurosong gewonnen.

Toch bleven de meningen verdeeld. En natuurlijk had Kate Ryan hier ook iets op te zeggen. Haar theorie is dat de landen die de halve finale niet gehaald hadden, proteststemmen hebben uitgebracht om zo Finland te laten winnen. Maar hoe zijn ze dan door de halve finale geraakt?
Ook op zondag had ze haar zegje te doen. Er was een persconferentie aan de gang, en Lordi vertelde dat ze het goed vonden dat een band die eruit ziet als hen ESF kan winnen want dat dat betekent dat er niet zoveel vooroordelen zijn in Europa.
Hierop reageerde Kate met een betrokken gezicht en duimen die omlaag gehouden werden. Ze vertelde de camera dat de naam van het festival moet verandert worden naar Euroshowfestival. Een zeer hypocriete reactie als met weet hoeveel geld er niet in haar geinvesteerd is om haar show tot een goed einde te brengen. Om nog maar te denken dat haar oorringen alleen al € 6000 kostten…

Niet veel later stonden er in de krant ook kwade reacties te lezen. Een man uit Limburg is van plan om Eurosong te boycotten, anderen vinden dat België uit de competitie moet stappen, en nog iemand anders wil handtekeningen verzamelen om eurosong stop te zetten.

Gelukkig waren er ook positieve reacties te lezen. Velen vonden het wél goed dat Lordi won, “het is eens wat anders”.

Volgend jaar naar Helsinki dus…

Spektakel op het free podium

noreply@blogger.com (Jean) — Sun, 07 May 2006 16:03:00 +0000

Nieuw dit jaar op onze opendeurdag was ons “free podium”. Steeds ingeleid door meneer Keleman of meneer Flobert konden talloze artiesten hun ding komen doen.
Het ging van leerlingen die een dans in elkaar hadden geknutseld, over een karateclub en zelfs tot een heuse rockband. Ook enkele van onze leerkrachten kwamen hun pasgeleerde kunstjes even demonstreren.

Het startsignaal werd gegeven door mevrouw Mathijs, die na een korte speech het woord liet aan meneer Keleman die als plaatselijke omroeper alles aan elkaar praatte.
Daarna kon het feest pas echt beginnen. De eerste act werd gebracht door Irina (2LAT) die enkele mooie pianonummers bracht. Kort daarna brachten leerlingen van het vierde jaar de sfeer er al goed in met dans op het nummer Roomers van Lindsay Lohan.

Even later zagen we Audrey en Tim van 6MWE aan het werk met een stukje theater, dat sterk geapprecieerd werd door de hele zaal. Hun eigen kijk en versie van Don Quichot & Sancho Panza lokte de zaal ook stilaan vol. Gelukkig hadden wij vroeg postgevat op de eerste rij.

Verdere uitschieters waren “Murphy and the gang” die hun mening kwamen promoten via enkele rapnummers.

Heel stil werd het echter kort daarna, wanneer Thalyta en Lynn de zaal een echt wauw-gevoel gaven. Ze brachten onder andere “De Roos” op een manier die kippenvel veroorzaakte. Zoals meneer Keleman het al zei, hier horen we nog van.

Van zacht ging het naar hard, “de rockgroep”, zoals meneer Flobert hun aankondigde bij gebrek aan een naam, begon zich op te maken. Helaas werden ze geteisterd door technische problemen waardoor de klank niet echt goed zat. Toch waren ze in staat om het rock gevoel bij velen wakker te schudden. Met nummers als Zombie, Seven Nations Army en Smells Like Teen Spirit imponeerden ze jong en oud.

Hier stopte het echter niet bij, naast de leerlingen kwamen ook enkele leerkrachten hun creatieve kantjes even tonen. Meneer Keleman bracht samen met zijn vrouw enkele frisse Djembé nummers en Mevrouw Parent toonde haar zangtalent samen met haar broer. Toen we even rondkeken zagen we vele verraste gezichten. “Is dat onze leerkracht L.O.?”

En nog was het niet gedaan, ook enkele verenigingen kwamen (via leerlingen) aan een plaatsje op het podium. “Vredon” bracht een voorstelling van hun vendel- en dansgroep en ook de plaatselijke Karateclub kwam een spectaculaire demonstratie geven van hun werk. Meneer Flobert (die dienst deed als “vrijwilliger”) zal het geweten hebben.

Het free podium was een gewaagde zet, maar wierp duidelijk zijn vruchten af. Iedereen zag zijn leerkrachten of medeleerlingen eens op een andere manier aan het werk. Verbazend, maar meestal goed bevonden.

Infodag Sint-Jozefschool Mere alweer groot succes!

noreply@blogger.com (Lester Lievens) — Sun, 07 May 2006 15:32:00 +0000

Alle leerkrachten en leerlingen van de Sint-Jozefschool in Mere zijn druk in de weer om van deze infodag een groot succes te maken.
Alles werd door de directie, leerkrachten en leerlingen opnieuw goed georganiseerd. Er is dit jaar zelfs een rodeostier in de eetzaal aanwezig, die voor de nodige animatie zorgt. De leerlingen konden zich inschrijven voor een vrij podium dat plaats heeft in de grote turnzaal van de school.
Kortom, de school heeft gezorgd voor een afwisselend programma.We vroegen enkele mensen naar hun bevindingen :

Mevrouw Daeleman:

Hoe ervaart u deze infodag?

Wel ik heb er eigenlijk nog niet veel van gezien, dus ik kan er ook niet veel over zeggen.
Maar bij ons in het multimedialokaal is het alleszins aangenaam om te werken.

Wat is uw job op de opendeurdag?

Begeleiding geven in het multimedialokaal. Leerlingen van het zesde leerjaar kunnen bij mij een ICT test afleggen, en als ze dat goed doen, krijgen ze een drankbonnetje.

Een bezoeker:

Waarom bent u hier?

We zijn informatie aan het verzamelen voor onze zoon. Hij wordt binnenkort 12 en gaat dus naar het secundair onderwijs. We komen dus eens een kijkje nemen hier op deze school.

Hoe hebt u dit bezoek aan de school al ervaren?

Heel goed! Het lijkt hier een heel toffe school met veel mogelijkheden. De mensen zijn hier ook erg vriendelijk.

Wat vindt u van de opendeurdag in het algemeen? Van de activiteiten in de verschillende lokalen?

Alles lijkt hier heel goed georganiseerd. Het is een tof concept met veel afwisseling in alle lokalen. Het vrij podium, de rodeostier, enz. We gaan nu nog even rondkijken.

U hoort het. De school is er ook dit jaar in geslaagd om van de opendeurdag een groot succes te maken. Wij hebben deze dag ook als heel leuk ervaren en kijken uit naar volgend jaar!

Italink.be, zeker en vast geslaagd !

noreply@blogger.com (katleen) — Sun, 07 May 2006 09:18:00 +0000

We denken met een voldaan gevoel terug aan de week dat we de leerlingen van Italiaanse school G. Braschi in Subiaco op bezoek hadden. Het was een drukke week, voor onze leerkrachten, families en ook voor onszelf. Wij hebben nu enkel nog een mooi reisje naar Italië in het voorruitzicht zodat wij iets meer kunnen leren over de Italiaanse cultuur, en we hopen ook dat de Italiaanse leerlingen de voorbije week wat over België geleerd hebben.

Van lierde Charlotte

Maandag 6 Maart, 6.30uur het moeizaam opstaan voor een slopende dag…

Ik was, waarschijnlijk net als al mijn collega 5ASO-ers, al vroeg uit de veren, niet wetende hoe mijn bioritme de komende week grondig verstoord ging worden.
De eerste vier lesuren wordt het al snel duidelijk dat we al met onze gedachten bij onze Italianen zitten, en tegen het laatste lesuur Nederlands is het hek helemaal van de dam.
Wanneer we eindelijk de eerste auto, volgepropt met Italiaantjes, de speelplaats zien oprijden volgt er een ware stormloop naar buiten.
Het eerste contact verliep een beetje onwennig, maar na een babbeltje, een hapje en een aperitiefje (of twee) merkten we dat we snel nieuwe vrienden zouden maken.
Tijdens de initiatieles Nederlands leerden we ze enkele woordjes Nederlands zodat ze zich zouden kunnen voorstellen aan de gastgezinnen.
Reeds de eerste avond lieten we de Italiaanse leerlingen kennismaken met ons befaamd Belgisch bier in brouwerij De Rijck te Herzele.
En hoe ze het vonden? “Very very very very very very very good!” zou ons Olimpia zeggen.

Dinsdag 7 Maart, De ware aard…

Dat Italianen heel relaxte mensen en ook totaal niet stipt zijn, ondervonden we de eerste ochtend in de gastgezinnen aan den lijve. Een beetje in “retard” komen ook de laatste leerlingen aan in het station te Ede. Bij een bezoek aan België mag ook een uitstap naar onze hoofdstad Brussel niet ontbreken.
Eenmaal aangekomen in Brussel begonnen we meteen aan ons stadsspel, namelijk een zoektocht door de stad. In groepjes van ca. 6 personen (3 Belgen & 3 Italianen) moesten we aan de hand van foto’s onze weg zoeken naar de plaats van afspraak: het Europees Parlement.
Daar kregen we een rondleiding en luisterden we naar een presentatie.
’s Avonds hadden enkele leerlingen een bowlingavond voor iedereen georganiseerd. Een beetje competitie en teamspirit was zeker goed voor het versterken van onze band, zowel met de Italianen als met onze eigen klas. En dat was na deze avond zeker goed gelukt!
Iedereen werd veel losser en we namen al enkele trekjes en woorden van hen over:
“ pipa ” “ Belle figa ”, iedereen nog een typisch Italiaanse nachtzoen en knuffel en dan allemaal naar ons bedje na de tweede vermoeiende dag.

Woensdag 8 Maart, In ‘t Italiaans, in ’t stad en op de fiets.

Met Vespaatjes rijden kunnen ze allemaal, maar met de fiets, dat is iets anders. Na een voor ons alledaags fietsritje naar school waren ze allemaal bekaf. Dan waren we nog maar op school, en moesten we nog naar het gemeentehuis (en terug!) Wat zullen ze ons dan verwenst hebben.
Op het gemeentehuis werden we warm onthaald door de burgemeester & schepenen, de pers en kregen we ook een lekker ontbijt voorgeschoteld. Na de speech door de burgemeester (helemaal in het Italiaans dan nog) mochten de Italiaanse leerkrachten enkele geschenken ontvangen. We brachten een bezoekje aan de (vernieuwde) bibliotheek en gingen dan terug naar school. Onderweg mochten de Italianen nog eens kennis maken met ons schitterend Belgisch weer! Een enorme stortbui, en wij allemaal kletsnat terug in de klas!’s Namiddags lieten we ze Aalst zien, van al onze stamcafeetjes tot onze winkelstraten. ’s Avonds gingen we met z’n allen naar de dansles op school, georganiseerd door Galévento. En shaken dat de Italianen kunnen!

Donderdag 9 Maart, toch nog eens les…

Donderdagochtend, 8.45uur en we staan buiten te wachten op de trappen van het KAHO Sint-Lieven. We zochten tien minuten waar we precies moesten zijn, en ja, wat zat er achter deur nummer drie? De juiste ingang!
Eerst kregen we les over kunststoffen, en daarna mochten we zelf aan de slag in het labo.
Sommigen ontpopten zelf tot echte wetenschappers. (wat een labojas en een veiligheidsbril al niet kunnen…)
In de namiddag mochten we een les naar keuze volgen en namen we deel aan de vrije ruimte (natuurlijk ook naar keuze) Er ging zelfs een eenmalige workshop film door waar we een filmpje over ons project maakten.
Onze avondactiviteit was, op algemeen verzoek van onze gasten, opnieuw een
uitstapje naar de bowling.

Vrijdag 10 Maart, sightseeing in Gent!

We vertrokken om 8.30uur met de bus naar Gent. (en we waren allemaal nog een beetje slaperig door de vorige avond) Eenmaal in het centrum werd de groep in twee gesplitst.
Groep 1 maakte in de voormiddag een wandeling in het centrum (onder leiding van mevrouw Mimi Ringoot) en groep 2 mocht eerst hun interview (met Belgische Italianen uit Gent) gaan afnemen. Natuurlijk werden in de namiddag de rollen omgekeerd.
Ondertussen hadden we ook nog een beetje vrije tijd en , het zou me verwonderen mocht het niet zo geweest zij:/ de Italianen gingen meteen shoppen. Op de terugtocht naar de bus,
ra ra ra, begon het opnieuw te regenen.
’s Avonds doken we met onze Italiaantjes het Aalsterse nachtleven in, een beetje ter voorbereiding op zaterdagavond (Galabalavond!!)

Zaterdag 11 Maart, is dat hier een feestje?!

Zaterdag: voor de meeste mensen een dag om eens uit te slapen. Ook wij en onze Italianen konden wel eens een beetje slaap gebruiken. Elk gastgezin kon vrij een activiteit kiezen, en dus trokken sommigen richting Belgische kust of grote steden.
Het was met andere woorden een rustig dagje, voorlopig nog want ’s avonds was er galabal georganiseerd door Galévento. Daar lieten onze Italiaanse vrienden nogmaals zien dat ze weten wat feesten is. Net als onze leerkrachten, want ook zij stonden tot in de vroege uurtjes nog met z’n allen op de dansvloer.

Zondag 12 Maart, zie de traantjes vloeien…!

“s Middags pas opgestaan na een zwaar nachtje doorfuiven, en dan na het middageten de koffers gaan pakken want om 14uur moesten we op school vertrekken richting vliegveld in Charleroi. Al van bij het afscheid nemen aan de schoolpoort begonnen de traantjes te vloeien. We stapten in de auto om onze Italiaantjes naar de luchthaven te brengen, en in alle wagens stond de radio op dezelfde zender en begon iedereen weer te huilen na het eerste liedje:

°Goodbye my lover, Goodbye my friend, you have been the one,
you have been the one for me° (dankjewel James Blunt zou ik zeggen)

Na een uurtje rijden kwamen we aan in Charleroi en was het wachten op mevrouw Ermens en haar Italiaanse passagiers, die vermist bleken.
Na opnieuw veel gekus, geknuffel, veel traantjes, en een aanslag op het promotiestandje voor Hongarije, stapten onze Italiaanse vrienden door de terminal.

We hebben met dit project zeker ons doel bereikt namelijk leren openstaan voor een nieuwe cultuur en manieren, voor nieuwe mensen, etc. We waren ook zelf mee verantwoordelijk voor het project en het verloop ervan.; en ik denk dat we zeker lieten zien dat we er volledig achterstonden.
Maar minstens even belangrijk is dat, we in deze week nieuwe vrienden gemaakt hebben en we zullen nadat dit project gedaan is zeker in contact blijven met hen. Er zijn zelfs al plannen en afspraken gemaakt om deze zomer al eens een bezoekje te brengen aan Rome en natuurlijk onze vrienden! Dus aan alle mensen, alle leerkrachten die er voor gezorgd hebben dat we deze schitterende kans gekregen hebben: heel erg bedankt!

Infodag SJS mere 7/05

noreply@blogger.com (Lester Lievens) — Fri, 05 May 2006 15:06:00 +0000

Beste mensen!

Kom op zondag 7/05 zeker een kijkje nemen op onze infodag.
Misschien kom je de nieuwsdienst van de kletsmajoor wel tegen!

We zijn van 15 uur - 18 uur aanwezig als vliegende reporters.

Tot dan!

SJS Mere & G. Braschi, Subiaco verbinden België en Italië via Italink.be

noreply@blogger.com (Jean) — Mon, 30 Jan 2006 20:40:00 +0000

Italink.be is de klinkende naam van het uitwisselingsproject tussen 5 de Moderne en een Italiaanse klas, nabij Rome. Via de Ecov-scholen kreeg onze klas begin november de schitterende kans om te corresponderen met enkele leeftijdsgenoten uit Italië. Vespa's, en pizza's lagen plots op ieders lippen.
En waarschijnlijk dachten de Italiaanse leerlingen uit Subiaco, 70 km ten oosten van Rome, meteen aan de bekende Belgische frietjes, ons bier en "Brussels".

Na heel wat heen en weer gemail kreeg ons project stilaan vorm. Ondertussen is ook de aanvraag voor subsidiëring door het ministerie van Onderwijs goedgekeurd. Binnen een vijftal weken zal ieder van ons een Ragazzo of een Ragazza mogen verwelkomen, de Italiaanse leerlingen logeren namelijk een hele week bij ons thuis. In die week bezoeken we onder andere Brussel, waar we het Europees Parlement gaan bekijken. In Gent maken we kennis met de toch wel grote Italiaanse gemeenschap. We worden ook ontvangen op het gemeentehuis door onze Italiaans sprekende burgemeester. Daarnaast zullen de Italiaanse leerlingen ook kennis maken met ons schoolsysteem en zullen we hen enkele woordjes Nederlands bijbrengen.
Op vrijdag 3 februari begint een initiatiecursus Italiaans, die zal worden gegeven door Gerda Vermeir. Iedereen is van harte welkom!

"Van onder de kerktoren komen." (K. Destoop)
Dit project levert ons niet alleen een mooie reis naar Italië op, we krijgen op deze manier ook voeling met Europa en we schaven onze taal- maar vooral onze sociale vaardigheden bij. In een tijd van racisme, zoals deze, moeten we leren openstaan voor andere culturen.

Mededeling

noreply@blogger.com (Lester Lievens) — Fri, 27 Jan 2006 16:34:00 +0000

Beste Bezoekers!

Vanaf nu is er een nieuwe URL voor onze online internet krant.

www.dekletsmajoor.be

Zo hoeven jullie niet telkens die lange URL in te drukken.

Gedichtendag

noreply@blogger.com (katleen) — Thu, 26 Jan 2006 22:07:00 +0000

Door Evi, Jasmien en Femke

Hoe laat je leerlingen op een creatieve manier kennis maken met gedichten? Door hen op Gedichtendag zelf gedichten te laten schrijven!

Op donderdag 26 januari werkten de leerlingen van de Sint- Jozefschool in Mere rond gedichtendag. Wij gingen een kijkje nemen in 1AM2, waar de leerlingen bijzonder mooie dingen maakten. De opdracht was om een gedicht voor iemand van de klas te schrijven en het op een originele manier vorm te geven.. Jordan Van Den Bremt, 12 jaar, kattenliefhebber, kreeg van een klasgenootje een doosje in de vorm van een kat met daarin een gedichtje over katten.

Karolien schreef een prachtig gedicht getiteld “leuk is raar”. In haar gedicht werd alles omgekeerd. Een oma werd 7, jijzelf werd 80. De lucht is groen en het gras is blauw,…

Vuur is koud en kletternat,

De zee is droog,

Een ballon die stijgt omlaag,

De lucht is lekker groen,

Het gras is toevallig blauw,

De kat die blaft de hele dag

En de hond die zegt ‘miauw’.

Raar is leuk, gewoon is zo saai,

Keer het om, geef de boel een draai

Raar is leuk, gewoon is zo saai

De zon is vierkant,

Een planeet is rond

Met koorts dan ben je beter

En ziek zijn is gezond

Jij wordt morgen tachtig

En je oma wordt zeven

Raar is leuk

Net als jij!

De leerlingen vonden het leuk om met gedichten te werken. Zij zouden er zelfs een heel jaar willen aan werken. Voor de leerkracht, mevrouw Raes, was 1 of 2 dagen al meer dan genoeg. De mooie dingen die ze te lezen kreeg, verrasten haar, zowel wat de vorm als wat de inhoud betreft. Ze vond het alleen een beetje spijtig dat de meeste gedichten van het internet kwamen, in plaats van uit een gedichtenbundel. Slechts enkelen schreven helemaal zelf een gedicht.

In de gangen van onze school hangen hier en daar korte poëtische zinnen. Als je al deze regels bij elkaar voegt, krijg je een mooi liefdesgedicht.

Zowel kinderen als leerkrachten houden van zo’n gedichtendag en kijken al vol spanning uit naar volgend jaar! Wie weet is er wel een echte dichter onder ons…

In het spoor van de 1212 rekening.

noreply@blogger.com (Charlotte) — Thu, 26 Jan 2006 16:15:00 +0000

Iedereen herinnert zich nog levendig 26 december 2004 toen Azië overspoeld werd door een tsunami. Heel België toonde zijn medeleven en stortte massaal op de tsunami-rekening.
Toch vroegen we ons allemaal af, of ons geld werkelijk werd besteed aan de wederopbouw van het getroffen gebied.
Wij trokken er op uit en volgden het spoor van uw geld. Dit leidde ons tot bij Walter Cornelis, voormalig nationaal secretaris van de LBC-NVK (Landelijke Bedienden Centrale – Nationaal Verbond voor Kaderpersoneel n.v.d.r.). Hij startte het project non-profit voor Sri Lanka. Wij stelden hem enkele vragen over zichzelf en dit project.

Door Lore Ott, Chaja Jansegers, Charlotte Van Lierde
________________________________________________
Beschrijf jezelf in vijf woorden

Levenslustig, gedreven, hard werkend, gepassioneerd door de vakbond(lacht), ik hou me graag bezig met interessante dingen,ik ben niet gemaakt om in de zetel te zitten.

Nu je carrière als nationaal secretaris bij de christelijke vakbond (LBC-NVK) tot haar einde is gekomen heb je waarschijnlijk meer tijd voor jezelf en voor andere zaken. Waar ben je nu zo al mee bezig?

Begin dit jaar ben ik gaan samen zitten met de werkgevers en de vakbond om te zien of we iets konden doen voor de tsunamislachtoffers. Ik besloot zelf naar Sri Lanka te trekken om er met de mensen te praten. Over al mijn bevindingen schreef ik een rapport dat ik voorlegde aan de werkgevers en de vakbonden. We hebben dan een website gemaakt, om het personeel van de non- profit (personeel van de ziekenhuizen, bejaardentehuizen, gehandicapteninstellingen… n.v.d.r.) op te roepen om zich kandidaat te stellen om zes weken naar Sri Lanka te gaan om daar in die kampen de medische verzorging te gaan verlenen.

Was het jouw idee om dit project op poten te zetten? Zo ja hoelang liep je al rond met dit idee?

Het was niet alleen mijn idee. Bijvoorbeeld ook van directies en een aantal mensen die in de ziekenhuizen werken. Met deze mensen zijn we gaan samen zitten, en zo is het non-profit project tot stand gekomen.

Welke organisaties hebben je geholpen om dit project te realiseren?

De werkgevers van de ziekenhuizen, mijn vakbond, en Caritas International. Dit is een internationale beweging die wereldwijd actief is in crisishulp en ontwikkeling en ijvert voor een rechtvaardige en solidaire wereld.

Gaven zij ook de nodige financiële steun? Want dit project kost toch veel geld?

We hebben daar €60 000 voor moeten bij elkaar zoeken. Deze hebben we een stuk verkregen door de vakbond, en via de werkgevers. De overige
€ 50 000 kregen we van caritas international, dit geld komt van de 12.12-acties. Weet je dat nog?

Er werken veel verplegers en dokters mee aan dit project, hoe ben je bij hen terecht gekomen?

Wel, via die website, we hebben dus in alle ziekenhuizen, rusthuizen en gehandicaptentehuizen, pamfletten uitgedeeld. Hierin hadden we uitgeschreven wat we wilden doen, en dat ze meer info konden vinden op de website voor de non-profit voor Sri Lanka. In anderhalve week tijd hebben er zich meer dan 800 mensen kandidaat gesteld om deel uit te maken van dit project. Daarna hebben we uit die 800 kandidaten een selectie gemaakt van 60 mensen. Met die mensen hebben we drie dagen lang gesprekken gevoerd, en na die gesprekken hebben we een kleine dertigtal mensen geselecteerd die uiteindelijk zouden mogen vertrekken.

Ondertussen is het eerste team al terug aangekomen in België. Wat hebben zij daar juist gedaan in Sri Lanka?

Het eerste team verbleef in Matara district (in het zuidoosten van Sri Lanka) voor zes weken. In die zes weken hebben ze verschillende kampen, waar de mensen nog altijd in tenten,houten barakken en oude fabrieken leven, bezocht.
Ze zijn daar voornamelijk op consultatie geweest in de bejaarden- en gehandicaptentehuizen.

De taak van de dokters, verplegers en psychologen bestaat er dus uit de lokale bevolking fysieke en psychische steun te verlenen. Maar wat heb jij juist gedaan tijdens jouw verblijf daar?

Niets, (lacht) neen neen, Ik ben drie weken voor het eerste team vertrokken om alles te organiseren. Dit betekent, uitzoeken waar ze zouden kunnen wonen, gaan praten met de overheid in Matara om te kijken wat we allemaal zouden kunnen doen, en mogen doen. Dus een hele boel praktische dingen in orde gebracht.

Zijn er speciale gebeurtenissen of leuke anekdotes die jou zijn bijgebleven over Sri Lanka en de mensen daar?

Veel armoede, veel mensen die nog altijd geen huis hebben om in te wonen. Als je met de auto van Colombo (de hoofdstad n.v.d.r.) naar Matara rijd (160km) en je bent al 30km ver, dan beginnen al de verwoestingen, je ziet dus nog overal huizen die kapot zijn, en je ziet nog steeds niets van de heropbouw noch nieuwe woningen. We zijn ondertussen al 10 maanden verder, en er is nog steeds niets gebeurd. Maar ondanks dit alles is de bevolking zeer vriendelijk en gastvrij.

Hoelang loopt het project nog? Wat staat er nog op het programma in Sri Lanka?

Gans het project duurt zes maanden, het is begonnen op zes september, en loopt tot 21 februari 2006. Wat we daarna nog gaan doen in Sri Lanka, weten we nog niet. Dit hangt vooral af van de toestemming die we krijgen van de ministers hier in België om het personeel naar daar te laten gaan. Terwijl de verplegers in Sri Lanka zijn, worden hun lonen doorbetaald. Het is dus net alsof ze hier in België aan het werk zijn, hoewel dat niet zo is.

__________________________________
‘Ik ben niet gemaakt om in de zetel te zitten.’
__________________________________

We weten dus niet of we nog toestemming gaan krijgen om mensen naar daar te laten gaan. Bovendien zijn we ook aan het zoeken of er nog andere dingen kunnen gedaan worden, zo denken we er bijvoorbeeld aan om daar nog een verpleegsterschool te beginnen, omdat er zeer weinig verpleegkundigen zijn, en dat ze bovendien slecht opgeleid zijn. Er wordt zelfs aan gedacht om daar een ziekenhuis te bouwen. Maar dit zijn nog allemaal plannen waarvan we op dit ogenblik niet kunnen zeggen of het allemaal wel realistisch is.

Wat is het doel van dit project?

Om eerste hulp te verlenen aan de slachtoffers van de tsunami.

En enkel dit of…?

Wel met die instelling zijn we inderdaad naar Sri Lanka getrokken, maar ondertussen proberen we ook verder te gaan dan enkel eerste hulp te verlenen.

Wanneer is voor jou persoonlijk het project volledig geslaagd?

Dat is nu al geslaagd. Als ik de mensen van het team, dat vorige week terug gekomen is, hoor vertellen, dan zijn die heel tevreden van wat ze daar kunnen doen hebben. Maar ik hoor dus ook van mijn contacten in Matara, dat de bevolking zeer tevreden is dat wij daar komen helpen.

Nog geen plannen gemaakt om je memoires te bundelen in een boek?
Waarom zou ik memoires schrijven, ik heb niets te vertellen (lacht). Neen, dat is voor niets nodig.

We kunnen met zekerheid stellen dat uw geld besteedt wordt aan de wederopbouw van de getroffen gebieden en aan de gezondheidszorg voor de plaatselijke bevolking. Bij deze doet meneer Cornelis dan opnieuw een oproep aan allen die hen willen blijven steunen zodat zij dit project kunnen verder zetten.

Leerlingen verkoop in business

noreply@blogger.com (Boris Brombuik) — Thu, 26 Jan 2006 15:43:00 +0000

Donderdag namiddag, we gaan binnen in het winkeltje Smiksmak net naast één van onze schoolpoorten. Het is een klein maar gezellig winkeltje. Maar het is vooral het project van de laatstejaars in de richting verkoop. Met een glimlach worden we verwelkomd. Met een interview hadden ze helemaal geen probleem.

Heel enthousiast praten de leerlingen over hun ‘leerbedrijf’. Dit is een eigen zaak die Sarah, Evi, Leen, Jürgen, Lindsey, Kelly en Carla van 7WE mochten oprichten in samenwerking met UNIZO. In het begin van het schooljaar mochten ze allemaal beslissen welke producten ze wilden verkopen. Eerst waren ze van plan om geschenkartikelen te verkopen, maar uiteindelijk kozen ze toch voor allerlei koekjes en koffie en dergelijke. Dit was strategisch gezien een beter product om te verkopen. “Als we op het eind van het jaar nog overschotten hebben eet Jürgen die wel op,” wordt er in de klas gelachen. Inderdaad, in de klas, want net achter het winkeltje wordt er ook les gegeven. Telkens er een klant binnenkomt, gaat een leerling deze vriendelijk bedienen.

De leerlingen ervaren zo hoe het is om een winkel te beheren. Het enige wat ze volgens hen hierbij niet leren is waar en hoe ze vergunningen moeten aanvragen. Ze zien het wel zitten om zelf hun winkel te openen, nadat ze wat ervaring hebben opgedaan als verkoper.

Na het interview kopen we nog even koekjes die ons natuurlijk smaken.

Smiksmak info

Op dezelfde manier hebben leerlingen van 5 verkoop dit jaar ook al een week hun eigen winkeltje open gehouden. Zij verkochten kaarsen en cadeautjes. De zaken gingen goed, al waren het vooral meisjes en leerkrachten die ze over de vloer kregen. In tegenstelling tot Smiksmak duurt dit project geen heel jaar. Toch is het een goede voorbereiding voor wanneer deze leerlingen hun laatste jaar in Mere doen en ook zij de kans krijgen om een leerbedrijf te openen.

noreply@blogger.com (Charlotte) — Thu, 26 Jan 2006 15:38:00 +0000

20 jaar geleden sloegen zij voor de laatste keer toe in de Delhaize te Aalst.

De Bende van Nijvel: seriemoordenaar, reus en de oude man

9 november 1985, omstreeks 19u45 zaterdag verliet een rijkswachtploeg in een kleine patrouillewagen de parking aan de achterzijde van het Delhaize-warenhuis te Aalst. De rijkswachters waren op weg naar de Delhaize-ingang aan de voorzijde en dienden daarna een patrouille uit te voeren vooraleer terug te keren naar de parking. Van die afwezigheid van de rijkswacht maakten ten minste drie gangsters gebruik om het warenhuis binnen te lopen. Enkele minuten later verlieten ze de Delhaize met een buit van ongeveer €5000, hierbij vielen acht doden, twee zwaargewonden en zes lichtgewonden. Het onderzoeksdossier dat ondertussen al meer dan 1 miljoen bladzijden telt, leverde tot op heden niets concreet op.

Chaja Jansegers, Charlotte Van Lierde

9november 2005
________________________________________________________________

Vele vragen omtrent de zaak blijven nog steeds onopgelost, velen durven zelfs te beweren dat het onderzoek een echte flop is. Nu nog blijven de speurders doorgaan met hun onderzoek, ook al weten ze dat de kans om het mysterie achter de Bende van Nijvel te ontrafelen steeds kleiner wordt. Wat men wel denkt te weten is waarom er een einde is gekomen aan de overvallen. De leider van de bende, de seriemoordenaar, zou tijdens de overval in de Delhaize te Aalst gewond geraakt zijn. Deze verwonding zou hem fataal geweest zijn. Na zijn dood zouden zijn twee kompanen ,,de oude man'' en ,,Reus'', ermee gestopt zijn. De speurders vermoeden dat ,,de oude man'' en ,,Reus'' hun kompaan begroeven in het Bois de la Houssière . Daar gingen de onderzoekers vorig jaar op zoek naar het lichaam van de seriemoordenaar. De zoektocht leverde niets op, tenzij een paar kogelhulzen, een horloge en een jas. Op geen van die zaken werd echter DNA teruggevonden.

Sabotage van het onderzoek wordt zeker niet uitgesloten, als ze weten wie het onderzoek saboteerde en waarom, komen ze misschien dichter bij de doders. Tot nu toe is geen enkel verband gevonden om iemand in beschuldiging te stellen. Er is wel gezocht naar een link met toenmalige criminele bendes zoals de bende van de Borains,… maar dit alles zonder resultaat.
De nabestaanden van de slachtoffers waren altijd vragende partij om het onderzoek voort te zetten maar daar komt stilaan verandering in. Steeds meer familieleden denken dat er sneller schot in de zaak zal komen als het onderzoek wordt afgerond. Ze denken dat privé-onderzoeken meer zullen opleveren, en zijn grote voorstanders om het dossier aan de media te geven.

Europees succes voor leerkracht M.O.?

noreply@blogger.com (Jean) — Thu, 19 Jan 2006 14:14:00 +0000

Voor de module pers ondervroegen wij meneer Keleman, leerkracht Muzikale Opvoeding en geschiedenis op onze school. Wij kwamen zo een en ander te weten over zijn muzikale geschiedenis. Het interview bevat onder andere hoe hij in heavy metal groepen zoals Sengir en Manic Movement terecht kwam, een Europese tournee maakte en waarom hij zijn mogelijk toekomstig succes opgaf om leerkracht te worden…
Nu is hij leerkracht op onze school, en denkt met gemengde gevoelens terug aan zijn muzikaal verleden…

“Kurt ‘Klawitza’ Keleman”

Na veel onderzoek hebben wij ontdekt dat u 'Klawitza' speler was bij Sengir. Wat houdt dit precies in?

Kurt: Klawitza is Pools voor klavier, dus alles met het klavier bespeelde ik daar. Meestal Keyboard, en soms ook klassiek orgel. Sengir is eigenlijk een Gothic-Metal groep, en die muziek wordt, o.a. door keyboard, sfeervol begeleid. Dat wordt vaak door het keyboard gedaan, en dit was dan ook mijn taak bij Sengir.

“De liefde was al vooraf aanwezig”

Heeft u daar een speciale opleiding voor moeten volgen, voor keyboard en het orgel?

Kurt: Ik heb een tijdje privéles gevolgd voor klassiek orgel, en dan ben ik gewoon in groepjes gaan spelen. Maar mijn normale studies leden erg onder het spelen in die groepen. Later heb ik dan gekozen om toch een serieuze opleiding muziek te volgen want de liefde voor muziek was zeker al aanwezig. En dan ben ik dus regentaat muziek gaan studeren.

U was bij Sengir actief, waren er nog andere groepen?

Kurt: Ja, ik heb lang bij Manic Movement gespeeld. Nu niet meer, ons stopjaar was 1999. Maar ik ben daar in moeilijke omstandigheden vertrokken, er was ruzie in de groep, en daardoor kan het zijn dat u daar niet veel informatie over vindt.

Kan u even kort het ontstaan van Sengir omschrijven?

Kurt: Sengir is ontstaan in Lede. Oorspronkelijk was het een doom- darkmetalband met heel zware muziek. Maar op dat moment maakte ik nog geen deel uit van Sengir, want ik hoor dat zelf niet zo graag. Ik hou meer van melodische muziek.
Ze hebben een aantal jaren gewoon geoefend, toen ze ongeveer jullie leeftijd hadden. Gewoon voor het plezier, maar later bleek dat er toch wel enig talent aanwezig was.
Op dat moment zat ik bij Manic Movement, die toen een redelijk gevestigde waarde waren in de Belgische metalwereld, wat dat dan ook mag betekenen (lacht). Na meningsverschillen met een van de groepsleden heb ik de band verlaten.
Ik vond Manic Movement echt een muziekfabriek, totaal niet leuk meer om op die manier te werken en ik wou dus veel liever bij Sengir spelen. Vooral ook omdat ik de zangeres heel aantrekkelijk vond (lacht).

Hoeveel leden zaten er zoal in een groep?

Kurt: Toen waren wij met, een bassist, drummer, keyboard, ik dus, zangeres en twee gitaristen. Dus als ik goed tel… 6 man.

Hoe bent u juist bij Sengir terechtgekomen?

Kurt: Toen ik bij Manic Movement speelde, hebben we een keer opgetreden op Indorock. Dit is een vrij groot festival, in de buurt van Zottegem. Dat was heel leuk, omdat er veel groepen speelden waar ik enorm naar opkeek. Zoals Within Temptation en Golden Earring. Toen waren ook wij, de muzikanten van Sengir, backstage gevraagd. Daar hebben we contacten gelegd, groep per groep, zodat we eventueel voorprogramma’s zouden kunnen verzorgen. Toen heb ik ook Jan Samson, de toenmalige drummer van Sengir, leren kennen. Hij nodigde mij iets later uit om bij Sengir te komen spelen.

Bestaan die groepen vandaag de dag nog?

Kurt: Sengir was veruit de minst talentvolle op dat ogenblik, maar ze hadden wel een zeer goede zangeres (glundert). Zang is zeer belangrijk voor een groep. Je moet uitstraling hebben, kijk maar naar Sharon van Within Temptation. Dus dacht ik dat daar toch wel meer potentieel inzat, wat daarna is gebleken. Ze spelen nu in Londen. Ze zijn internationaal wel een beetje bekend, vooral in de Underground metal scene zijn ze aan het doorbreken. Ze geven ook grote optredens in Vorst Nationaal, die er best wel mogen wezen.
Manic movement waren in de periode dat ik er bijzat wel redelijk bekend, ze speelden bijvoorbeeld veel op Studiobrussel. Ook hebben ze al veel opgetreden in voorprogramma’s, van bijvoorbeeld Machinehead, ook in Vorst Nationaal en op Graspop, toch vrij grote festivals. Ze hebben ook een Europese tour gedaan in die periode, van in Oostenrijk tot in Denemarken ongeveer.

Was u toen ook actief bij Manic Movement?

Kurt: Ja, ik ben dan ook mee gegaan.

Dus u hebt toch wel Europees Succes gekend?

Kurt: Hmm, succes zou ik het niet echt noemen, wij waren een voorprogramma van de bekendere groepen. Dat was toen in Moonspell, een vrij bekende Portugese groep in die tijd. Wij speelden een half uur à drie kwartier en daarna kwam dan de grote groep. Die speelden een set van anderhalf tot 2 uur.

Had u dan vaak last van bijvoorbeeld wild schreeuwende fans?

Kurt: Neen, dat gebeurt niet zo vaak bij Metal groepen, ze houden wel van de muziek maar minder van de personen, die idolisering is niet zo sterk aanwezig. Misschien wel bij de heel grote groepen, maar bij ons was dat niet.

Wanneer bent u dan juist met Sengir gestopt?

Kurt: Toen had ik een beetje persoonlijke problemen, ik lag een beetje in de clinch met mijn ouders. Ze zagen in mij altijd een beloftevolle student, en plots zagen ze mij een volledig ander pad kiezen. Ik studeerde vroeger Economie-Wiskunde en was een vrij goede student. Ik had zeker de mogelijkheden om eventueel verder te studeren.
Maar ik heb, toen ik ongeveer 16 was, het andere pad gekozen. Toen ik 20 – 21 was, vond ik muziek nog wel heel leuk, maar het ‘zweverige’ ging weg. Ik werd veel realistischer en als ik dan naar te toekomst keek, kreeg ik wel zoiets van: beter toch voor mijn studies kiezen.
Ik ben toen beginnen nadenken of ik muziek met studies kon combineren en wat ik wou doen in die richting. Ik heb dan maar besloten om mij te concentreren op mijn studies en niet meer elke week een aantal keer te gaan repeteren.

Die studies van muziek, bent u daar nog mee bezig buiten uw job als M.O. leerkracht?

Kurt: Dit jaar niet meer, maar vorig jaar heb ik een aantal mensen begeleid. Onder andere Max van eurosong for kids, die trouwens tweede is geworden. Dat vond ik heel tof om te doen. Zijn nummer “voor eeuwig” hebben we samen zo een beetje ineengeflanst.
Soms schrijf ik ook muziek voor andere mensen, bijvoorbeeld voor kortfilms.
Dan was er ook nog een project met Hugo Tangen, een vrij bekende kunstschilder, we proberen nu een kunstzinnig project op touw te zetten maar eerder als hobby.

Als u andere projecten doet, is dat dan alleen of met meerdere mensen?

Kurt: Ik werkte toen als zelfstandige in bijberoep, toen gaf ik hier ook les en elke woensdagnamiddag had ik dan 2 uur om aan die projecten te werken. Toen ging ik naar Ternat, naar een pop en rock school waar vrij veel bekende mensen lesgeven onder andere: Ronny Mosuse heeft daar les gegeven. Ik kreeg ook die kans en nam die met beide handen aan. Maar dat bleek dan alles samen wel heel druk te zijn.

Kunt u uw werk combineren met uw muziekprojecten en uw toekomstig vaderschap?

Kurt: Ik denk het niet, dat is een keuze die ik heb gemaakt. Het vaderschap lijkt mij veel mooier dan een eventuele muziekcarrière. Maar wie weet kan ik daar ooit wel nog iets bereiken, maar ik vind zelf dat ik nu moet zorgen dat er een vast maandloon is.Dat er brood op de plank komt. En dan kies ik liever voor een stabiele job. En heb ik veel geluk dat ik hier mag werken.

Dus een mogelijke toekomst in de muziekwereld sluit u toch wel uit?

Kurt: Uitsluiten niet volledig, dat is een droom die je niet mag opgeven. Want het is te mooi om op te geven. Dromen is een deel van het leven, maar voor 90% is dat denk ik niet meer haalbaar. Misschien omdat ik ook niet meer zo gemotiveerd ben als vroeger.

Denkt u dat er een kans zou bestaan dat, eventueel via u, Sengir eens bij ons zou kunnen komen optreden?

Kurt: Dat kan wel ja, dat kan ik regelen, als dat met de directie bespreekbaar is. Ik zie Ellen (zangeres van Sengir, red.) nog regelmatig, dus dat kan wel geregeld worden (lacht)

We zullen dit eens voorstellen aan de directie, bedankt voor dit interview.

door: Jorien, Steffi, Jean (5ECMT)

Jos tulee liian lujaa olet liian vanha - Hoe ‘rock and roll’ zijn Apocalyptica?

noreply@blogger.com (Jorien) — Sat, 03 Dec 2005 16:09:00 +0000

Apocalyptica, de Finse cello rockers zijn vooral gekend door hun Metallica covers en hun liedjes Bittersweet (samen met Lauri Ylönen van The Rasmus en Ville Valo van HIM) en Life Burns (in coöperatie met Lauri Ylönen). Daarnaast hebben de Finnen ook enkele eigen composities. Op 28 en 29 november hebben ze twee concerten gespeeld in België, respectievelijk in Leuven en in Gent.

Ikzelf ging naar het concert op 29 november in Gent en ik heb nog geen spijt.
Er vertelde mij ooit iemand dat halfnaakte mannen die wat met hun haar staan te schudden op een podium met een cello tussen hun benen erg sexy zijn; ik, en de vele andere jongedames die ik spotte in het publiek, kunnen niet anders dan dit beamen.

Ze kwamen in uiterste kalmte het podium opgestapt en zetten zich neer op hun 'tronen' (houten stoelen met een doodskop ingekerfd). Voor deze tour hadden ze hun vierde lid Antero Manninen meegenomen. Ik merkte dit net voor ze startten omdat er vier stoelen stonden in plaats van drie (de band bestaat uit Eicca, Perrtu en Paavo, en hun drummer Mikko maar die zit achter zijn drumstel, natuurlijk). Snel maakten ik en mijn gigmate een banner met daarop 'Antero'. Er was niet veel onnodig geklets tussen de liedjes en veel show was er niet, behalve dan dat twee van de leden hun t-shirt uitdeden omdat het hen wat te warm werd, en dat ze na verloop van tijd rechtstonden en vooraan op het podium kwamen staan om het publiek wat meer aan te moedigen. Ze werkten hun set netjes af en kwamen later ook terug voor een encore. Na het nog steeds aanzwermende applaus kwamen ze nog eens op het podium om te buigen voor het publiek.

Setlist:
Path
Master Of Puppets
Somewhere
Fight Fire With Fire
Quutamo
Heat
Betrayal
Nothing Else Matters
Hope
Life Burns
Fisheye
Bittersweet
Seek & Destroy
Prologue
Creeping Death
Inquisition Symphony
Enter Sandman
Refuse/Resist
Hall Of The Mountain King

Na het concert kreeg ik Antero's waterflesje naar mij gesmeten door een crewlid en daarna ving ik Mikko's drumstok.

Deze laatste heb ik dan ook laten signeren door Mikko, toen ik die (ongeveer twee uur) na het concert ontmoette. Mijn ticket is door allen (behalve Antero want die zat reeds op de bus) getekend. Een paar foto's later ging ik langs Eicca om te vragen of hij 'If It's Too Loud, You're Too Old' op mijn ticket wou schrijven, wat hij dan ook deed maar in het Fins 'Jos tulee liian lujaa olet liian vanha'.

Ik liet hem mijn banner zien en hij begon meteen te schaterlachen. Hij vertelde mij dat hij moeite had gehad om Master Of Puppets te spelen omdat hij de banner had gezien. Zijn bandleden beaamden dit. Er zijn dus inderdaad wat pesterijtjes binnen de groep. Hij stelde toen voor om mijn banner mee in de bus te nemen zodat Antero die kon tekenen. Lieve jongen, die Eicca. Ik bezit dus, ongeveer als enige, Antero’s handtekening.

Later stapte ik op Mikko af om te vertellen dat zijn make-up wel goed gedaan was, waarop hij antwoordde dat 'hij de mijne ook leuk vond'. Later raadde ik hem aan om het Belgische bier uit te proberen, waarop hij antwoordde dat ze dat al gedaan hadden. Hij vond vooral 'trappist' en 'ho-garden' lekker, maar 'stellla' vond hij eerder saai. Hij leerde mij ook hun namen correct uit te spreken maar zei dat mijn uitspraak zeer goed was.

Ondertussen had Perttu een roos balletrokje aangetrokken, waarbij ik me toch dezelfde vragen stelde die anderen mij hadden gevraagd die dag; zijn er homo's binnen Apocalyptica?

Ik vroeg aan Paavo of Antero en Eicca een koppel waren, waarop hij antwoordde dat ze toch samen slapen. Heel geestige kerel. Hij had flipflops in de plastiek zak zitten die hij bij had, en gaf als uitleg dat het heel smerig was in de kleedkamers... Hun rock imago werd toch een beetje gered door het grote aantal bierblikjes in de andere zak… samen met kiwi’s en ‘mandarrinekes’.

Officiële site, Meer foto's van het concert.

"Muziek is zoals seks"

noreply@blogger.com (Audrey) — Thu, 01 Dec 2005 19:17:00 +0000

We bevinden ons in de groene poort waar we de jongens van Deceiver ontmoeten in hun repetitiekot. Er heerst een gezellige chaos en de jongens willen zo snel mogelijk beginnen spelen. Gelukkig kunnen we hen nog even intomen om hen een paar boeiende vragen te stellen. Als we vragen naar het ontstaan van hun groepsnaam heft Ibrahim z’n krullenbol op .Hij begint een verhaal over een dag waarop hij uit De Boemerang buitengegooid werd maar gelukkig kan Jonah hem voortijdig onderbreken en antwoord “van Thomas”. Benjamin is gelukkig iets spraakzamer en vertelt ons dat ze zijn zoals iedereen uit deze maatschappij en dat we eigenlijk allemaal deceivers(nvdr. bedriegers) zijn. Bij mijn vraag of ze er zich bewust van zijn dat er meerdere groepen op de wereld zijn die deceiver zijn wordt er uitbundig gereageerd dat zij de enige bekende en goede groep zijn in België.

Met Irish Coffee op de affiche.
Terwijl Stijn zijn gitaar in de handen neemt en wat erop begint te tokkelen gaan we op zoek naar wie hun grote voorbeelden zijn. Aangezien ze allemaal met t-shirts van Metallica aanzaten was het antwoord natuurlijk makkelijk te voorspellen. Ze wijzen er ons op dat ze ook vele covers van Metallica spelen. Ze zijn natuurlijk nog maar klein maar toch dromen ze ervan om ooit voor 50.000 man te spelen. Buiten Ibrahim ,die er niet echt uitraakt, zijn ze allemaal begonnen om zich te amuseren en niet om bekend te worden. Ze gaan vooral voor het gevoel dat ze krijgen als ze samenspelen. Ze weten niet wat de toekomst hun zal brengen maar ze weten ons wel met veel trots te vertellen dat ze onlangs op Haaltert Rock gespeeld hebben voor 180 man! Jonah wijst er ons op dat ze samen met Irish Coffee op de affiche stonden en dat ze daar met een muziekinstallatie van maar liefst 1.250.000 Belgische frank gespeeld hebben. Hierbij valt inderdaad toch wel eventjes onze mond open. Gelukkig zijn we niet uit het lood geslagen en pikken we in op hun toekomstplannen. We polsen of ze hun carrière ooit zouden opgeven voor hun gezin. Ze zijn het er over eens dat ze de twee zouden combineren. Benjamin weet ons namelijk te vertellen dat alles slechter is dan seks. Jonah valt hem bij door ons het pittige detail te vertellen dat muziek seks is! Hierop begint Ismaël te schaterlachen en Jonah verduidelijkt zich door te zeggen dat de twee zaligste dingen in het leven muziek en seks zijn.

De gele ster.
We besluiten om eventjes te polsen naar de meer serieuze kant van deze metalgroep en vragen of er eigenlijk wel een diepere betekenis achter hun zelfgeschreven liedjes zit?!
Ze beginnen met hun eerste song ‘Victim of Pain’ en verklaren ons dat het gaat over de periode van de holocaust, de gele sterren die de joden droegen en de pijn die de mensen toen ondergingen. Ze schrijven enkel over sombere thema’s en dingen uit de actualiteit. Zo mogen we in primeur al vernemen dat hun volgend liedje zal gaan over de terreur die tornado’s in de wereld zaaien! Toch willen we weten of hier ook de klassieker van seks, drugs en rock’n roll geld. De jongens laten ons weten dat dit totaal niet hoeft in een groep. Ze zouden zich zelfs willen inzetten voor goede doelen. Vol trots vertellen ze ons dan ook over hun deelname in een televisiespotje van Kanaal3 in verband met de wereldwinkel. Ze glunderen van fierheid als ze dit vertellen, een aandoenlijk zicht.

Open & Bloot.
We gaan verder in op de toekomst. Bij hun idolen Metallica is er namelijk een groepslid overleden maar dit kan natuurlijk in elke muziekgroep gebeuren, stel dat het noodlot bij hun zou toeslaan. Wat dan? Wenkbrauwen worden spontaan gefronst ,blijkbaar worden ze een beetje overvallen door mijn vraag maar ze hernemen zich en vertellen dat ze wel zouden voortgaan maar dat het toch niet meer hetzelfde zou zijn. Het zou een hele tijd duren voor ze daarna weer op het podium zouden staan. Maar het einde? Neen, daarvoor is hun passie voor de muziek veel te groot. Ook de passie voor de groupies misschien? Hier staan ze open en bloot tegenover gebaart Benjamin met uitgestrekte armen. Maar zolang de vrouwen maar een beetje metal in zich hebben natuurlijk. Neen, voor deze jongens geen wandelende barbiesnol. Toch bekent Ibrahim dat zij ook een tikkeltje ijdel zijn. Alles voor zijn haar meldt Ibrahim ons, terwijl hij eens flink met z’n krullenbos schudt. Ook een tatoeage van de groepsnaam zou Benjamin wel zien zitten maar zijn plan heeft wel wat tegenkanting van de overige groepsleden die dit helaas niet zien zitten.

Als we hen bedanken voor dit uiterst interessante interview staan ze al opnieuw met hun geliefde instrumenten in de armen. We trekken de deur achter ons dicht en terwijl we de trappen afdalen voelen we de grond onder onze voeten trillen van de basklanken. Deze jongens zullen de wereld nog doen daveren.

Audrey van den Bremt,Marijke Rottiers,Ewoud kennes

Wil je ze eens live horen? Wel dat kan want ze geven op 19 November een gratis optreden in “De Groene Poort” te Haaltert. Aanvang om 20u.

hello

noreply@blogger.com (Maaike) — Thu, 01 Dec 2005 14:55:00 +0000

‘Take it easy’
Jeroen De Smet: gedelegeerd bestuurder

Sinds dit jaar zijn er in Sint-Jozefschool vrije ruimtes, dit is een soort keuzevak. In het eerste semester heb je de modules pers, theater, wetenschappen ‘rijden onder invloed’ en minionderneming. Deze laatste loopt het ganse jaar door. Wij vroegen ons nu eigenlijk wat er in die verschillende modules allemaal wordt gedaan.
Daarom besloten we om de mensen te interviewen die de modules theater en minionderneming leiden en enkele deelnemers ervan.

We interviewden Destoop Karl. De leerkracht die de module theater leidt.

Wat is de module theater eigenlijk en tot welk resultaat wil je uiteindelijk komen?
Wij zijn dus bezig rond theater. Wat we vooral doen is het spelen van korte stukjes, maar we bekijken ook theater en zien een minimum van theorie. We willen niet tot een toneelstuk komen maar wel tot een soort collage van verschillende stukjes. Op 11 februari houden wij een toonmoment van die collage. Het thema is liefde en het toonmoment zal ‘Klapzoen’ heten. Waarschijnlijk gaat er samengewerkt worden met de module dans.
Is het soms niet moeilijk om de module te leiden?
Ja, eigenlijk wel want ik ben uiteindelijk geen regisseur maar een leerkracht. Ik weet wel wat van theater maar heb nog nooit zoiets geleid. Het is soms een beetje zoeken maar ik doe het wel graag.
Ben je in je vrije tijd ook veel bezig met theater?
Vroeger meer dan nu. Ik keek vroeger veel naar theater en heb het ook nog gespeeld. Maar doordat ik nu de module leid heb ik daar geen tijd meer voor.
Tim De Jaegher: deelnemer van de module theater.
Welke rol speel jij in het toneel?
Er wordt niet bepaald 1 rol gespeeld. Het zijn steeds verschillende rollen die we moeten spelen, met andere woorden zijn het steeds verschillende toneelstukjes. Zo heb ik ook al een man moeten spelen die een kast ineen moest zetten omdat de vrouw de gebruiksaanwijziging kwijt was en een wetenschapper.
Is het gemakkelijk om je in te leven in iemand anders?
Het valt allemaal wel goed mee. Met de nodige portie inlevingsvermogen is dat allemaal mogelijk.
Doe je het graag of had je liever een andere module gekozen?
Ik doe deze module wel graag en heb er dus geen spijt van dat ik voor geen andere module gekozen heb.

We interviewden Margo Daeleman. De leerkracht die de module minionderneming leidt.

Wat is het doel van de minionderneming?
We organiseren evenementen zoals onze danslessen; die zijn begonnen woensdag 30 november 2005 en eindigen ongeveer voor het galabal. Ons galabal gaat door op 11 maart 2006, er zal een optreden zijn van de covergroep ‘Chez Kit’ en een extra evenement in verband met Italianen. Er zal ook een soort van afterparty zijn.
Heb je zelf voor de minionderneming gekozen?
Ja, ik heb het zelfs voorgesteld voor de vrije ruimte. Vorig jaar was er ook al sprake van de minionderneming voor de vrije ruimte maar dit is uiteindelijk niet doorgegaan.
Is er een groot verschil tussen lesgeven en de minionderneming leiden?
Ja zeker en vast! De eerste vergadering nam ik de leiding, en na een maand coördineerde ik nog enkel de gedelegeerde bestuurders. Zij kunnen bij mij terecht voor raad. Dus eigenlijk geef ik zeker geen les, ik leid de zaken in goede banen.

Gaan jullie op tijd klaar zijn met het organiseren van alles?
Ik hoop het! (lacht) Alles is meestal op het laatste moment nog vliegen en springen. Ik hoop dat we voor ons galabal goed op tijd klaarkomen. Er was nog een voorstel van één van onze bestuurders voor een bijkomend evenement nl. een cocktailparty. Het is onmogelijk om ons daar nog op te fixeren. Misschien komt er na 11 maart nog een evenement.
Jeroen De Smet: gedelegeerd bestuurder van de minionderneming.
Welke functie heb je bij de minionderneming?
Ik ben door de groep tot gedelegeerd bestuurder verkozen en moet dus de taken verdelen, communiceren met de buitenwereld en alles delegeren.
Heb je geen spijt van je belangrijke functie?
Neen, ik heb zeker en vast geen spijt dat ik tot deze functie ben verkozen. Ik neem zelf graag initiatief en een leider spelen ligt in ieder geval in mijn aard. Kortom ik doe het heel graag.
Loopt de organisatie goed?
Soms is het helemaal niet gemakkelijk om naar alle leerlingen te luisteren en aan hun wensen te voldoen. Daarom volgen ze soms mijn instructies niet op, en dat kan dan tot grotere problemen leiden. Maar in het geheel valt alles goed mee.
Kun je het combineren met je schoolwerk en de GIP-opdrachten?
Al bij al valt het goed mee van werk maar je moet van alles goed op de hoogte zijn. Ik moet voor de minionderneming regelmatig bijsturen en alles goed opvolgen, maar dat is uiteraard mijn taak. Mijn motto voor schoolwerk is ‘Take it easy’.

Leerlingen gedragen zich behoorlijk in omgeving school.

noreply@blogger.com (Jean) — Thu, 01 Dec 2005 14:54:00 +0000

Zijn onze leerlingen na school vaak storend? Profiteert de omgeving van hun aanwezigheid? We gingen op pad en zochten een antwoord op deze vragen door enkele buurtbewoners te interviewen.

Op enkele honderden meters van onze school bevindt zich “Drops”, een klein maar wel bekend Kruidenierswinkeltje. ’s Morgens krijgen ze veel van onze leerlingen over de vloer maar ook na school werd menig leerling er wel eens opgemerkt. De leerlingen bevoorraden zich er met allerhande suikerwaren om de schoolweek met succes te kunnen volbrengen. Na algemeen gekwijl op al het lekkers en met het water in de mond kwamen we enkele dingen te weten via de manager van “Drops”.We vroegen hem onder andere naar het koopgedrag van de leerlingen en leerkrachten. Dagelijks worden er veel broodjes besteld, daarnaast zijn ook snoepgoed en drank populair.
Opvallend is toch wel dat er op vrijdag meer broodjes gegeten worden (is het brood thuis op op het einde van de week?).
Verder zijn de leerlingen ook verantwoordelijk voor een behoorlijk deel van de winst. Tijdens de vakantie is het natuurlijk rustiger bij “Drops”.
De manager is vrij positief over het gedrag van de leerlingen, hoewel je stelen volgens hem nooit kan uitsluiten. Af en toe komt er ook wel eens een leerkracht over de vloer. Hier was de manager minder positief over (Henk met rammelende maag? Red.)
Na deze interessante ondervraging trokken we met de armen gevuld met lekkers verder naar de volgende bestemming.

Slapende kindjes, een geur van verse (en minder verse) pampers, … Jawel , kinderopvang “Kramikkeltje” .

We werden vriendelijk ontvangen door de “opvangmoekes” van de crèche en vuurden onze vragen op hen af.
Blijkt dus dat het toch wel een bewuste keuze was om de crèche bij een school op te richten, een verstandige keuze vinden wij. Want een toch wel behoorlijk deel van alle kindjes blijkt afkomstig te zijn van leerkrachten van onze school (Basisschool en Secundair). Hoewel, “verstandig”, verder onderzoek wees uit dat deze kindjes toch wel eens een “pain in the ass” kunnen zijn.
Verder vroegen we ook even na of de oudere leerlingen wel eens voor overlast zorgden, wat volgens de moekes al bij al nog lijkt mee te vallen.En als er problemen zijn, is praten vaak een goede oplossing, zo bleek al uit het verleden.
Maar niet alle buurtbewoners zijn hiermee akkoord. Bewijs daarvan is een gesprek met een willekeurige buurtbewoner.

Leerlingen kunnen, zo blijkt, na (en voor) de schooluren wel eens vervelend uit de hoek komen. Zo durven ze wel eens materiaal “verliezen” in de tuinen van de buurtbewoners (afval voor wie het niet moest doorhebben) en gevels en poorten worden gebruikt als vergaderplaats voor de schoolgaande jeugd. Toch hebben de buurtbewoners geen last van agressieve leerlingen.
Verder is de verkeerssituatie ook een probleem. Onze geïnterviewde suggereerde om van de Kloosterstraat een eenrichtingsstraat te maken. Tijdens de vakanties is het opvallend stil in de straat.

Na al deze slopende interviews besloten we om even na te kaarten over onze antwoorden in de plaatselijke frituur. Onder het genot van een groot pak luisterden we ook nog even naar de uitbater van de frituur. En ook hij geeft de manager van “Drops” gelijk, een groot deel van de opbrengst is afkomstig van de leerlingen (en opnieuw werd ook hier Henk gesignaleerd). Vrijdag blijkt ook de ultieme frietdag te zijn, want dan komen de meeste leerlingen over de vloer. Meest gevraagde vleesspecialiteit lijkt een “boulette spéciale” Ook hier gedragen we ons allemaal als voorbeeldige studenten, vindt de man, hij heeft slechts een enkele keer een incident gehad met een leerling die te diep in het glas gekeken had. Na nog enkele stevige pinten waggelden we vervolgens terug naar de school.
Odpbragt Volbcracht.

Door: Ewoud, Lore en Jean

Alleen dode vissen gaan mee met de stroming

noreply@blogger.com (Jorien) — Thu, 01 Dec 2005 14:34:00 +0000

Deep Insight is een Finse muziekgroep, die een mix tussen Emo en American rock speelt, sterk beïnvloed door hun Scandinavische achtergrond. Sinds de oprichting in 2002, heeft de band al verschillende veranderingen ondergaan. Nu is hun muziek vooral geïnspireerd door bands van My Chemical Romance tot Coldplay. Na hun derde album voor de tweede keer uitgebracht te hebben, hopen ze op de grote doorbraak…

De naam ‘Deep Insight’ betekent eigelijk dat men dingen niet op basis van het uiterlijk moeten beoordelen, maar dieper moet gaan kijken. Hun lijfspreuk is ‘Only dead fish go with the flow’, wat betekent dat je niet mee moet doen met de groep en je eigen ding moet blijven doen.

De band werd opgericht in 2002 door Jukka Nikunen (zang) en Johannes Ylinen (gitaar) die elkaar kenden van in hun kindertijd, en Joachim Kiviniemi (drum) en Kaj Kiviniemi (bass), neven van elkaar, kwamen er niet veel later bij.

In 2002 werd het eerste album uitgebracht dat Julia EP heette, een album over Julia, een personage dat gecreëerd werd door Jukka en Johannes op hun trip naar Parijs in de winter van 2001. Het muziekgenre van Julia was melodische rock. De commentaren op het album waren verbazend goed, en velen schreven dat hun teksten er belovend uitzag, en waren versteld door het zeldzaam klinkende stemgeluid van Jukka.
In 2003 verliet Kaj de band en Miska nam zijn plaats in. Later dat jaar namen ze hun debuut album Ivory Tower op in de Soundtrack Studios in Helsinki Finland, dat uitgebracht werd in mei. De band ging toen voor het eerst op Europese tournee, om daarna in Finland te touren. Alweer reageerden velen positief op hun muziek, maar in hun thuishaven werden ze niet zo geapprecieerd. Deep Insight richtte zich daarom meer naar landen zoals Duitsland, Nederland, Polen, Zweden en Letland voor zomerfestivals en in oktober 2003 hadden ze hun derde Europese tournee.

In juni 2004 namen ze hun nieuwe album “Red Lights, White Lines” op. De muziek werd wat heavier, tot het genoegen van de fans. De titel was geïnspireerd op de rode lichten en de witte lijnen op de straten die steeds maar voorbij zoefden als ze op tournee waren. De meningen waren over het algemeen goed. Joachim verliet de band en Ville nam plaats achter het drumstel.

Het muziekgenre van Deep Insight is van melodische rock naar Emo rock geëvolueerd. De band zegt dat dit vooral te wijten was aan de veranderingen van bandleden. In de drie jaar van hun bestaan heeft Deep Insight al 160 concerten in ongeveer 20 verschillende landen gespeeld. Helaas bleef het grote succes tot nu toe uit, het negatieve aspect van een Finse band te zijn. Deep Insight komt nu net terug van een Europese tournee als support band van The Rasmus. Op 29 oktober speelden ze een concert in de Botanique in Brussel.

Deep Insight Officiële Site , Deep Insight Forum, Record company, Myspace

'Begin er op tijd aan!'

noreply@blogger.com (katleen) — Thu, 01 Dec 2005 14:30:00 +0000

Zegt oudleerling Hannes Lauwerys over zijn eindwerk. De zenuwen, de stress, de drukte. Iedereen die een eindwerk op het einde van zijn laatste jaar middelbaar onderwijs op tafel moet leggen kent deze gevoelens. Maar hoe denkt een oudleerling over een eindwerk en wat vinden de leerkrachten ervan? Oudleerling Hannes en leerkracht Ria Flobert van de Sint-Jozefschool te Mere, gaven ons meer informatie.

Hannes Lauwerys is nu 19 en studeert verder in de richting Vastgoed, landmaten. Hij heeft vorig jaar zijn jaar succesvol beëindigd maar wat vond hij nu van zijn eindwerk en al die drukte er rond?

Als je later werk zoekt, zou je GIP (= geïntegreerde proef of eindwerk in het TSO) een hulpmiddel kunnen zijn?
Hannes:‘Ja zeker! Het is een bewijs dat je zelfstandig kan werken en dat je kennis hebt over vele zaken zoals verschillende brieven kunnen opmaken.’
Ria Flobert (leerkracht): ‘Ja, bijvoorbeeld bij het solliciteren. Je GIP-boek is een bewijs van je zelfstandig werk. Ze kunnen zien wat je presteert. Het is een punt in jouw voordeel want er zijn mensen die dankzij hun GIP-boek aan werk geraken.’
Heb je iets bijgeleerd bij het maken van je GIP?
‘Ja natuurlijk heb ik veel bijgeleerd! Ik heb geleerd hoe onze bedrijfswereld in elkaar zit, dat je een goede planning van je taken moet maken en dat je de discipline nodig hebt om die planning te volgen.’
Was je GIP een enorme last?
‘Hmm … een last. Tja dat zeg je natuurlijk op het moment zelf, maar
wanneer je het resultaat achteraf bekijkt dan is het natuurlijk geen last meer. Integendeel, je “verschiet” van je eigen capaciteiten.’
Zou je het opnieuw kunnen of willen doen?
‘Moest ik de opdracht terug krijgen, zou ik ze natuurlijk opnieuw maken aangezien ik weet hoe ik tewerk moet gaan.’
Wat was voor jou het moeilijkste onderdeel?
Het moeilijkste was voor mij de afwerking. Want als je denkt dat het eindelijk af is, zie je van die kleine details die niet kloppen. Die moet je natuurlijk veranderen waardoor soms de structuur van je resultaat totaal kan veranderen.’
Kun je ons enkele nuttige tips geven i.v.m. het maken van een eindwerk?
‘Begin er op tijd aan! Zo vroeg als het maar kan zodat je op het einde van je laatste jaar minder stress hebt.’
Bedankt voor dit interview en nog veel succes met je verder studies!

We weten natuurlijk al meer over een eindwerk vanuit een standpunt van een oudleerling. Maar hoe ziet er een eindwerk uit door de ogen van degene die je eindwerk leidt? Mevrouw Ria Flobert – die al 10 jaar stagebegeleider is – vertelt ons meer over de geïntegreerde proef.

Waarom moet 6 handel een GIP maken?
‘Het is wettelijk verplicht en het is in het leerplan voorzien. Het is ook een voorbereiding op het bedrijfsleven.’
Waarom moeten enkel leerlingen van de richting TSO een GIP maken en de leerlingen van BSO en ASO niet?
‘Ten eerste moeten de leerlingen van BSO wel een eindwerk maken! Voor TSO is het de bedoeling dat ze onmiddellijk het bedrijfsleven in kunnen stappen. Begrijp me niet verkeerd ze kunnen en mogen ook verder studeren, ik zou niets liever willen maar TSO heeft ook meer praktische vakken dan ASO en die hebben dan op hun beurt meer theoretische vakken. Daardoor zijn zij nog niet bekwaam om in het bedrijfsleven te stappen na hun 6e jaar Secundaire school. ASO is bedoeld om verder te studeren.’
Wat kan er allemaal fout lopen bij het maken van een GIP?
‘Dat je bijvoorbeeld niet genoeg informatie meegekregen hebt van je bedrijf waardoor je in de problemen komt staan met bepaalde taken. Ook praktische problemen met je PC kunnen voor vertraging of problemen zorgen. Maar als je alles goed gepland hebt en alles op meerdere bewaarmiddelen opslaat, zullen er zich geen problemen voordoen.’
Hebt u zelf al een GIP moeten maken toen u nog op school zat?
‘Neen. Wij moesten een maturiteitsexamen afleggen. We mochten dus een vak kiezen – ik koos wiskunde – en je moest een tekst maken over een wiskundig onderwerp en daar verschillende zaken over opzoeken. Daarna kregen we wel een mondelinge ondervraging.’
Is er veel verschil tussen de GIP van nu en die van vroeger?
‘Vroeger speelden men een bedrijfje na in de klas zelf, toen bestond er dus nog geen stage. Later lieten we de leerlingen een stage doen maar dat was maar voor 1 dag, vorig jaar waren er dat 3 en vanaf dit jaar is het een hele week.’
Dank u voor uw tijd.

Nu weten we toch al iets meer over het eindwerk dat leerlingen van het zesde jaar TSO moeten maken. Via dit artikel willen we dan ook al de mensen van 6 handel 2005-2006 veel succes wensen en al de leerlingen die in de toekomst nog een eindwerk moeten maken.

Kerenza GettemanSofie Huyghe

100-dagen wordt buitenschoolse activiteit

noreply@blogger.com (Boris Brombuik) — Thu, 01 Dec 2005 14:11:00 +0000

Eind maart vieren de leerlingen van het laatste jaar in Sint-Jozefschool Mere zelf hun laatste 100 dagen secundaire school. “Ik speelde Olijfje van Popeye.” Zo vierde mevrouw Fonck haar 100-dagen. Zij is leerlingencoördinator van de SJS Mere. Tijden zijn veranderd en nu wordt meer en meer een uitstap met de klas georganiseerd. Om dit te betalen worden al inzamelacties gehouden. Wij vroegen mevrouw Fonck waarom dit nu veranderd is.

Hoe werden de 100-dagen bij u gevierd?
Ik heb op deze school mijn secundaire school gedaan. Toen wij op school zaten mochten wij een show opvoeren. Dan hadden we een vrijdag vrij om ’s ochtends de show voor te bereiden. In de namiddag kwamen dan gedurende 2 lesuren de andere leerlingen van onze school kijken. Nadien was de avond voor ons, wij gingen dan samen eens iets gaan eten.

Wat hebt u dan gedaan op deze show?
Ik speelde Olijfje van Popeye. We deden vooral verschillende Tv-programma’s in die tijd. Zo heb ik in dezelfde show ook Nicole en Hugo gespeeld.

Waarom worden wij weggestuurd om onze 100-dagen te vieren?
Dat heeft te maken met een aantal feiten van de laatste jaren op deze school. Men verzorgde ook zo’n show, maar de laatste jaren ging men over de grens tegenover leerkrachten. Als mensen hierdoor met een slecht gevoel naar huis gaan vinden wij dit niet kunnen. Dus vroegen wij de leerlingen om die dag te vullen met een culturele –al dan niet met een grote C- activiteit. Dit kan ook een sportdag of dergelijke worden.

Wordt alles overgelaten aan de leerlingen?
De leerlingen moeten zelf kiezen wat ze willen doen, de financiële kwesties ervan goed bekijken. Het organiseren is ook hun werk. Er moet gevraagd worden aan leerkrachten of ze mee willen, dit omdat er begeleiding moet zijn tijdens deze schooldag. Zelfs de datum moeten ze zelf aan het secretariaat gaan voorleggen, maar meestal is dat dezelfde als de datum die men in Aalst afspreekt.

Wij vroegen ons ook af: wat vinden de leerlingen er zelf van?
Ze zien het vooral als een dag om afscheid te nemen van hun vrienden, waarmee ze jaren in de klas gezeten hebben of een dag om zich te amuseren en te feesten. Het helpt hen om de laatste 100 dagen door te gaan voor ze afstuderen. De meeste willen vooral buiten de school gaan omdat ze al genoeg op school zitten. Buiten de school hebben ze ook meer keuze. Sommigen blijven echter liever in de school zelf. Zo willen ze bijvoorbeeld met eieren of met verf gooien, een DJ op de speelplaats laten komen. Kortom de school op zijn kop zetten. Spijtig genoeg is dit niet mogelijk op onze school en wordt daarom gekozen voor een buitenschoolse activiteit.

Annelies Van Droogenbroeck & Jeroen Vonck

De media doorgronden door zelf media te maken

noreply@blogger.com (Marhu) — Mon, 28 Nov 2005 19:01:00 +0000

Het is donderdagnamiddag. In het multimedialokaal wordt hard gewerkt. De 23 jongens en meisjes die de module “journalistiek” van de vrije ruimte volgen, leggen de laatste hand aan hun eerste grote artikel: ze zoeken een passende “kop”, schrijven een kernachtige inleiding en controleren nog een laatste maal of alle w’s wel beantwoord worden en of het artikel voldoende toegankelijk is voor de lezer.

Al bijna drie maanden verdiepen deze leerlingen zich in de werking van de media. Een maand lang hebben ze onderzocht wat nieuws eigenlijk is: Hoe en waarom wordt een gebeurtenis nieuws? Wie zijn de spelers op de mediamarkt? Welke kanalen zijn er? Wie zijn de consumenten? Welke verschillen zijn er tussen populaire en serieuze karnten? Enzovoort. Ze verrichtten opzoekwerk, vergeleken en analyseerden materiaal. Ze dachten ook na over de invloedrijke rol die de media in onze samenleving spelen.

Om de media nog beter te kunnen doorgronden, besloten we om ook zelf media te maken. We nodigden enkele specialisten van de vzw Get Basic uit. Zij zijn dag in dag uit bezig met journalistiek en zijn dus de aangewezen personen om onze leerlingen enkele kneepjes van het journalistieke vak bij te brengen. Tijdens een eerste workshop probeerden de leerlingen onder hun leiding verschillende interviewtechnieken uit. Daarna volgde een “redactievergadering” waarop de leerlingen brainstormden over boeiende onderwerpen voor een artikel. Ze deden research, stelden interviewvragen op en gingen, gewapend met opnameapparatuur, op pad. Ze keerden van hun interviews en reportages terug met veel bruikbaar materiaal dat ze tot een boeiend artikel verwerkten.

Het resultaat mag er zijn! Eindelijk kan iedereen het online krantje van onze leerlingen lezen. De muzikale carrière van meneer Keleman, de 100-dagen vroeger en nu, het consumptiegedrag van jongeren, de belangeloze inzet van mensen voor tsunamislachtoffers, ... zijn slechts enkele van de onderwerpen die in de artikels aan bod komen.

Onze jonge “journalisten” hebben de smaak alvast te pakken. Bij het publiceren van deze tekst waren ze alweer aan het brainstormen over nieuwe, pakkende verhalen.